Chapter Title : നഹ്മയും പ്രൊഫസർ വർഗീസ് കുര്യനും 3 [നഹ്മ]

സാറ് അവളുടെ മുഖം മെല്ലെ ഉയർത്തി.

മോളെ ദേ നോക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ പോലത്തെ ഒരു പെൺകൊച്ചിനെ കണ്ടിട്ട് ഇല്ലാ. അത്രയ്ക്ക് അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരി ആണ്. നിന്നേ പോലെ ഒരുത്തിയെ ഇവനെ പോലെ ഒരു പൊട്ടന് കൊടുക്കാൻ എന്റെ മനസ് സമ്മതിക്കണില്ല. നിന്നെ ഞാൻ പൊന്നുപോലെ നോക്കിക്കോളാം ആരും അറിയില്ല ഈ റിലേഷൻ. നിനക്ക് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെ കുറച്ച് ദിവസം എങ്കിലും കഴിയണ്ടേ. ഇഷ്ട്ടമുള്ള ഡ്രസ്സ്‌ ഇടണ്ടേ. അന്ന് നോക്കിയത് പോലത്തെ പാദസരം വാങ്ങണ്ടേ. എല്ലാം എല്ലാം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം അത്രയ്ക്ക് അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ് നിന്നെ. നീ തന്നെ ആലോചിക്ക് ഇഷ്ട്ടമുള്ള പോലെ കുറച്ച് സമയം എങ്കിലും ജീവിക്കണോ അതോ പർദ്ദ മാത്രം ഇട്ടു അവന്റെ ഭാര്യ മാത്രം ആയി ജീവിക്കണോ. നീ വേണം പറഞ്ഞാലും നിന്നെ ഞാൻ വിടില്ല. അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ട്ടമാ എനിക്ക്. നിന്റെ ജീവിതം തൊലയ്ക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. നീ എന്റെയാ എന്റെ മാത്രം.

മെല്ലെ വലത്തെ കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. ഒപ്പം ഇടത്തെ കവിളിലും. അവൾക്ക് അത് വേണ്ട എന്ന് പറയാൻ തോന്നിയില്ല. അപ്പോഴേക്കും അമ്മിഞ്ഞ നല്ലം സാറിന്റെ ശരീരവുമായി അമർന്നിരുന്നു.

നോക്ക് എനിക്ക് നിന്നോട് ഇഷ്ട്ടമാണ്. ആ ഇഷ്ട്ടമാണ് ഈ ഉമ്മയിലൂടെ ഞാൻ തന്നത്.

പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിമിഷത്തിൽ അവൾ പിൻവാങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് സാറും അവളും പരിസരം ശ്രദ്ധിച്ചത്. റോഡിന്റെ സൈഡിൽ ആയിരുന്നു എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ആരും കണ്ടില്ല. സാറ് പെട്ടെന്ന് വണ്ടി എടുത്തു.

പോകുന്ന വഴിയിൽ...

മോളെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

(കലങ്ങിയ കണ്ണുമായി ) ഞാൻ എന്ത് പറയാനാ സാർ. എനിക്ക് ഇതൊക്കെ തെറ്റായിട്ട തോന്നുന്നത്. സാർ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ എനിക്ക് വിചാരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. പിന്നെ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒന്നും അറിയില്ല. എന്നെ ഇവടെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും പഠിക്കാൻ വിട്ടിട്ട് ഞാൻ വേണ്ടാത്തത് ചെയ്താൽ അത് ശെരിയല്ല. പടച്ചോൻ പൊറുക്കില്ല.

എന്ത് ഉപ്പയും ഉമ്മയും അവര് നിന്റെ ഇഷ്ട്ടങ്ങൾ ചോദിച്ചോ. നിനക്ക് ഇഷ്ട്ടമുള്ള ഡ്രസ്സ്‌ ഇടാൻ സമ്മതിച്ചോ. എന്തിന് ആ ചെക്കനെ എങ്കിലും കല്യാണം