Chapter Title : നജീബിന് വന്ന സൗഭാഗ്യം (ടിന്റുമോൻ )

കിണ്ണം കാച്ചിയ മുതലുകളായിരുന്നു .. കല്യാണം കഴിച്ച് ആറു വർഷമായെങ്കിലും നജീബിന് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു .. എന്നാൽ പിരീഡ് കാലങ്ങളൊഴിച്ച് എല്ലാ ദിവസവും പണ്ണിതകർക്കുന്നവരായിരുന്നു ഇരുവരും ..രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കയറിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഒരു യുദ്ധമാണ് നടക്കാറ് .. പായും കുതിരകളെപ്പോലെ ആഞ്ഞു പണ്ണി അവസാനം വിജയം വരിച്ച പടനായകരെപ്പോലെ കിതച്ചു വീണു ഒരേ പുതപ്പിനടിയിൽ നഗ്ന ശരീരങ്ങളുടെ ചൂട് പങ്കുവച്ചവർ കിടക്കുമായിരുന്നു ..ഒരു ദിവസം ഇത് പോലെ കളി കഴിഞ്ഞ് ഫാത്തിമയുടെ കാലിൽ തടവി കൊലുസിലൂടെ കയ്യോടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവൾ നജീബിനോടായി പറഞ്ഞു ..

ഇക്കാ ..

എന്ത് പൊന്നെ ??

ഇങ്ങള് മ്മടെ ആമിനായ്ക്കൂടെ ഒരു കൊലുസ് വാങ്ങിക്കൊടുക്കണേ

അവൾക്കില്ലേ ..

ഇല്ലാത്തോണ്ടല്ലേ മനുഷ്യ പറഞ്ഞെ ..

എന്നാൽ ശെരി അടുത്ത മാസമാകട്ടെ ....

അവർ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു

നബീലിന്റെ റൂമിലേക്ക് നോക്കുവാണേൽ അവിടെ കണക്കു കൂട്ടലും കിഴിച്ചിലുമായി രാത്രി വൈകിയാണവൻ ഉറങ്ങാറ് .. പൂറിന്റെ കടി മാറ്റാൻ ഐഷ മുൻകൈ എടുക്കാറുണ്ടെങ്കിലും നബീലിന് ഒരു താല്പര്യവുമില്ലായിരുന്നു അതിനാൽത്തന്നെ ദിവസം കഴിയും തോറും അവളുടെ കഴപ്പ് കൂടിക്കൂടി വന്നു ..

ഫാത്തിമയുടെയും നജീബിന്റേയും റൂമിലെ ശബ്ദം കേട്ട് പലപ്പോഴും വിരലിട്ട് കാമം ശമിപ്പിക്കുകയാണ് ആമിനയും ചെയ്തിരുന്നത് ..പോത്തു പോലെ ഉറങ്ങുന്ന നബീലിനെ വെറുത്തു വെറുത്തു വരികയായിരുന്നു അയിഷയും ..

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം നജീബ് കടയിൽ നിന്നപ്പോൾ ഒരു ഫോൺ കാൾ വന്നു ...ഫാത്തിമ ഛർദിലായി ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്നും വേഗം അവിടേക്ക് ചെല്ലാനുമായിരുന്നു ഫോൺ .

അയാൾ വേഗം വണ്ടിയെടുത്തു അവിടെ എത്തി അയാളാകെ പരിഭ്രാന്തിയിലായിരുന്നു ... അയാൾ വേഗം അവളുടെ അടുത്തെത്തി ബന്ധുക്കളെല്ലാം അയാളെ നോക്കി ചിരി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .

അയാളെ കണ്ടതും ഫാത്തിമ സന്തോഷത്തോടെ കണ്ണുനിറച്ച് പറഞ്ഞു ഇക്കാ ഇങ്ങളൊരു വാപ്പയാകാൻ പോകുന്നു ...

അയാൾക്കതൊരു സന്തോഷ സ്ഫോടനമായിരുന്നു അയാൾ കുറച്ചു നേരം തരിച്ചു നിന്നു .. പിന്നെ അവളെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഇരുവരും സന്തോഷം കൊണ്ട് കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു വര്ഷങ്ങളായി അവർ കാത്തിരുന്ന സ്വപ്നമായിരുന്നു അത് .. അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാൻ അയാൾക്ക്