Chapter Title : നമ്മൂരു ബെംഗളൂരു [ഡേവിഡേട്ടൻ]

സ്വഭാവം ആണേയ്. "

"കേട്ടാ തോന്നും പറച്ചില് മാത്രേ ഉള്ളൂ എന്ന്. താൻ മനഃപൂർവം ബസ്സില് വഴിമുടക്കി നിന്നതല്ലേടോ, എന്റെ മേത്തു തട്ടാൻ?"

ഞാൻ ഒരു നിഷ്കളങ്കഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞു :

"അയ്യോ, ആദ്യത്തെ വട്ടം ഞാനറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല, എന്റെ ബാഗ് വെക്കുവാർന്നു"

"അമ്പട കള്ളാ, അപ്പൊ രണ്ടാമത് ശരിക്കും മുട്ടാൻ വേണ്ടി തന്നെ നിന്നതാണല്ലേ?"

"അത് ഞാൻ നിഷേധിക്കുന്നില്ല. ഇയാൾക്ക് അപ്പൊ തന്നെ മനസിലായില്ലേ? ഒരു സുഖം."

"എന്നിട്ടു സുഖം കിട്ടിയോ ആവൊ?"

"ഇച്ചിരി. ആ വഴി കുറച്ചൂടെ ടൈറ്റ് ആയിരുന്നേൽ പൊളിച്ചേനെ."

"പൊളിച്ചു നല്ല ശീലം ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നല്ലോ?"

അവളുടെ സംസാരം കേട്ടു എനിക്ക് കുളിരുകോരി. ഇത് ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതിനേക്കാൾ ഫാസ്റ്റ് ആണല്ലോ കർത്താവേ പോകുന്നത്. അവസാനം ഊമ്പിക്കരുത്, പറഞ്ഞേക്കാം.

"പതിനേഴാം വയസിൽ തുടങ്ങിയ പൊളിയാ."

"അപ്പൊ ഒരു പത്തുവർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ആയിക്കാണൂലോ. എത്രയെണ്ണം ഇതുവരെ?"

" ഇതുവരെ ഒരു പത്തിരുപതെണ്ണം. അല്ല, അതിൽ കൂടുതൽ കാണും. എണ്ണുന്നത് പണ്ടേ നിർത്തി."

"കൊള്ളാലോ താൻ!"

വെയിറ്റർ ചായയും അപ്പവും കൊണ്ടുവന്നു. രണ്ടപ്പം ഞാനെടുത്തു. അയാള് പോയപ്പോൾ അവൾ തുടർന്നു:

"എടാ കാമദേവാ! നോക്കീം കണ്ടും ഒക്കെ വേണം. വല്ല രോഗവും വരും."

"ഏയ്. കണ്ട ആപ്പ ഊപ്പകളുടെ കൂടെ ഒന്നും പോവാറില്ല. എനിക്കും കൂടെ കണ്ടു ബോധിക്കണം. പിന്നെ ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ ടെസ്റ്റ് ചെയ്യാറുണ്ട് ഒരു സേഫ്റ്റിക്ക്. ക്ളീൻ ആണ്."

അവൾ ചിരിച്ചു. "ഗുഡ് ബോയ്. ഇത് എന്നെ ബോധിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ആണോ പറയുന്നേ?"

" എന്നു കൂട്ടിക്കോ. പോയാലൊരു വാക്ക്. കിട്ടിയാൽ.."

"കിട്ടിയാൽ?" അവള് ചുണ്ടു