Chapter Title : നമ്രതയുടെ കഴപ്പും, അവിഹിതങ്ങളും [PART 2] [കൊമ്പൻ] [സേതുരാമൻ]

നമ്രതയുടെ കൈയിൽ പിടിപ്പിച്ചു. അവർ മൂവരും സ്‌ഥാനം മാറുകയും മൂന്നാളും അവളുടെ പൂറിലേക്ക് മാറി മാറി വീണ്ടും അടിച്ചു കൊടുക്കയും ചെയ്തു. എന്റെ അവസ്‌ഥയും മറ്റൊന്നായിരുന്നില്ല. രണ്ടാമതും വാണം വിട്ട ഞാൻ കുറച്ചുനേരം കൂടി അവിടെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്ന ശേഷം അടിയറവ് പറഞ്ഞ് കാറിലേക്ക് തിരികെ എത്തി.

അല്‍പ്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സഹിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത മാനസിക വിഭ്രാന്തിയുടെ നെറുകിലെക്ക് ഞാന്‍ എത്തപ്പെടുന്നുവോ എന്ന ഭയം എന്നെ കീഴടക്കി. മൂന്നു പേരും കൂടി എന്താവും അവളെ ഇപ്പോള്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? അവർക്ക് ഒരിക്കലും നമ്രതയെ മടുക്കുന്ന ലക്ഷണമില്ല! സാന്ഡ്വിച്ച് ആക്കി അവളെ നടുവിലാക്കി ഒരുത്തന്‍ കീഴെയും മറ്റൊരുത്തന്‍ മുകളിലും കിടന്ന് , അവളെ കളിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? അവളുടെ പൂറിലും കുണ്ടിയിലും അവര്‍ ഒരുമിച്ച് കയറ്റി കളിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ എന്നെക്കൊണ്ട് ഗുദമൈഥുനം നടത്താന്‍ സമ്മതിക്കാത്ത അവള്‍ മറ്റൊരുത്തന് അവളുടെ കുണ്ടി കൊടുത്തിരിക്കുമോ?. മനസ്സിന്റെ സമ്മര്‍ദ്ദം അടക്കാന്‍ ആകാതെ വന്നപ്പോള്‍, ഞാന്‍ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് കാര്‍ ഓടിച്ചുപോയി.

മോള് വീട്ടിലില്ലാത്തതും അയല്‍ക്കാര്‍ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞതും വലിയ അനുഗ്രഹമായി. കാരണം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്ക് ഞാന്‍ മാനസികമായി ആകെ തളര്‍ന്നിരുന്നു. ശരിയാണ്, അവളുടെ വിശ്വാസവഞ്ചന ഞാന്‍ എന്റെ കണ്ണു കൊണ്ട് ഇതിനു മുന്നേ കണ്ടതാണ്, പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ കണ്ടത്, ഇത് സഭ്യതയുടെ ................. അല്ലല്ല ..........അസഭ്യതയുടെയും, അസന്മാര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ തന്നെയും..........എല്ലാ അതിര്‍ വരമ്പുകളും ഭേദിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളതായിപ്പോയി.

വീട്ടിലെത്തി സല്ക്കാരമുറിയില്‍ ഇരുന്ന് തല കൈകളില്‍ താങ്ങിയിരുന്ന് ആലോചിക്കും തോറും എനിക്ക് ഭ്രാന്ത്‌ വരുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒരു തരത്തിലും എന്റെ മനസ്സിനെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ ആകാതെ, ഞാന്‍ പോയി ഒരു കുപ്പി വിസ്ക്കിയെടുത്ത് നേരിട്ട് കുടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എന്റെ തൊണ്ട കത്തി നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു അത് ഉള്ളിലെക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍, എങ്കിലും ആ ശിക്ഷ എനിക്കപ്പോള്‍ ആത്യാവശ്യമായി തോന്നി. എന്നാലെങ്കിലും ഉള്ളില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ കണ്ട നമൃതയുടെ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ മാഞ്ഞു പോയെങ്കിലോ എന്ന് ഞാന്‍ ആശിച്ചു.

അരക്കുപ്പിയോളം മദ്യം അകത്താക്കി ശേഷം ഞാന്‍ സോഫയില്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്ന് ശാന്തനാവാന്‍ ശ്രമിച്ചു. വല്ല പാനിക് അറ്റാക്ക്‌ വന്നെങ്കിലോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ ഭയം, ആശുപത്രിയില്‍ വിളിച്ചു പറയാന്‍ പോലും ആരും ഇല്ല.