Chapter Title : നന്ദിനി [അജിത് കൃഷ്ണ]

നന്ദിനിയും അങ്ങോട്ട്‌ എത്തി.

മുത്തശ്ശി :എന്താ... കുഞ്ഞേ എന്താ പറ്റിയെ....!

കുട്ടൻ :കുളത്തിൽ വഴുക്കി വീണു....

മുത്തശ്ശൻ :ഇങ്ങോട്ട് കയറി കസേരയിൽ ഇരിക്ക്. കുട്ടാ ഇങ്ങ് മുകളിലേക്ക് കയറി ഇരിക്ക് നോക്കട്ടെ..

ശ്യാം ഒരു വിധത്തിൽ കുട്ടന്റെ കൈ പിടിച്ചു കസേരയിൽ കയറി ഇരുന്നു.

മുത്തശ്ശൻ :ഓഹ്ഹ് തൊലി പോയിട്ടുണ്ട്...

മുത്തശ്ശി :ചോര പൊടിഞ്ഞിരിക്കണു, നന്നായി കുറച്ചു ചോര പോയിരുന്നു എങ്കിൽ ആ വേദന അങ്ങ് കുറഞ്ഞേനെ...

ശ്യാം പെട്ടെന്ന് കുട്ടന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി. അവൻ ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് ശ്യാം കണ്ടു..

മുത്തശ്ശി :നന്ദിനി മോളെ..

നന്ദിനി :ആ മുത്തശ്ശി...

മുത്തശ്ശി :എന്റെ മുറിയിൽ തൈലം ഇരിപ്പുണ്ട് അത് ഇങ്ങ് എടുക്ക്...

നന്ദിനി :അഹ് മുത്തശ്ശി...

നന്ദിനി അകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ ശ്യാമിന്റെ കണ്ണുകൾ മെല്ലെ ഒന്ന് ഇടറി.

നന്ദിനി പെട്ടെന്ന് തന്നെ തൈലവുമായി വന്നു...മുത്തശ്ശി അത് വാങ്ങി കൈവെള്ളയിൽ ഒഴിച്ചു...

മുത്തശ്ശി :വേദനക്ക് നല്ലത് ആണ്...

ശ്യാം തലയാട്ടി...

മുത്തശ്ശി കൈയിൽ പകർന്നെടുത്ത തൈലം കൈ വെള്ളയിൽ നിന്ന് കാലിന്റെ ചതവ് പറ്റിയ ഭാഗത്തേക്ക്‌ തേച്ച് അമർത്തിയതും...

ശ്യാം :എന്റമ്മോ.....!

ശ്യാമിന്റെ കരച്ചിലും എക്സ്പ്രേക്ഷനും കുട്ടനെയും നന്ദിനിയേയും ഒരുപോലെ ചിരിപ്പിച്ചു. നന്ദിനി കൈകൊണ്ട് മൂക്ക് തപ്പി പിടിച്ചു മെല്ലെ ചിരി കണ്ട്രോൾ ചെയ്തു.

മുത്തശ്ശൻ :അഹ് നന്നായി ഇടിച്ചിട്ടുണ്ട്...

ശ്യാം :ആഹാ അത് ഇപ്പോൾ ആണോ മനസ്സിൽ ആയത്... ഞാൻ വീണപ്പോളെ അറിഞ്ഞു...

ശ്യാമിന്റെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ നന്ദിനി വീണ്ടും കുണുങ്ങി കുണുങ്ങി ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. കുട്ടൻ ശ്യാമിനെ കളിയാക്കും പോലെ ആക്ഷൻ കാണിച്ചു. മുത്തശ്ശി ആണെങ്കിൽ വീണ്ടും നന്നായി അമർത്തി തടവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ശ്യാമിന്റെ മുഖത്ത് പല പല ഭാവങ്ങൾ മിന്നി മറഞ്ഞു. വേദന കൊണ്ട് ആകണം ഒരു കൈ അവൻ കടിച്ചു പിടിച്ചു.

സത്യത്തിൽ ഒരു കോമാളി പോലെ പെരുമാറുന്ന ശ്യാമിന്റെ ചെഷ്ട്ടകൾ നന്ദിനി ശ്രദ്ധിച്ചു... നന്നായി തടവി കഴിഞ്ഞ ശേഷം മുത്തശ്ശി കുപ്പി അടപ്പ് കൊണ്ട് മുറുക്കി അടച്ചു. എന്നിട്ട് കുപ്പി തിരികെ നന്ദിനിയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു. മുത്തശ്ശി മെല്ലെ നിലത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു..

മുത്തശ്ശി :കുഴപ്പമില്ല കുട്ടിയെ, നന്നായി തടവി ഒടിച്ചിട്ടുണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ അത് അങ്ങനെ കളിച്ചിട്ടുണ്ട്..

ശ്യാമിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് വേദന കൊണ്ട് കണ്ണീർ ഒഴുകിയിരുന്നു..

മുത്തശ്ശി :ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ഉണ്ട് കുറച്ച് ആശ്വാസം തോന്നുന്നില്ലേ...

ശ്യാം കണ്ണീർ