Chapter Title : നന്ദിനി [അജിത് കൃഷ്ണ]

ജീവിച്ചു വരുമ്പോൾ അല്ലേ നമ്മൾ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യർ ആകുന്നത്. നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആൾക്കാർ ഉണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുക...

സത്യത്തിൽ അത് നന്ദിനിയെ ഉദ്ദേശിച് ആണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. അവൾ തനി നാടൻ പെൺകുട്ടി ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ കാര്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ഗ്രഹിച്ചു എടുക്കും. നന്ദിനി ഡിഗ്രി കംപ്ലീറ്റഡ് ആണ്. അതിന് ശേഷം മറ്റ് ഒന്നിനും പോയില്ല. മുത്തശ്ശിയേയും മുത്തശ്ശനെയും നോക്കി വീട്ടിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അമ്പലവും വയലുകളും നിറഞ്ഞ ഗ്രാമം അല്ലാതെ അവളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു.

മുത്തശ്ശി :അതേ മോനെ.... ഞങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ട് അവൻ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കണം എന്ന്. പക്ഷേ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നമുക്ക് തടയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. അവൻ ഇപ്പോൾ വേറെ ഒരു ജോലിക്ക് പോയില്ലെങ്കിലും ഈ പറമ്പും വാഴ തൊപ്പും വയലും നോക്കി നടന്നാൽ തന്നെ അവർക്ക് ഉള്ളത് കിട്ടും.

നന്ദിനി :കുട്ടേട്ടന് പുറത്ത് പോകാൻ ഭയങ്കര ആഗ്രഹം ആണ്... പണ്ട് മുറ്റത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ ആകാശത്തു കൂടി പോകുന്ന വിമാനം നോക്കി... അതിൽ എനിക്കും കേറണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...

ശ്യാം :ഉം അത് തന്നെ ആ ആഗ്രഹം അവൻ കൊണ്ട് നടക്കുക ആണ്. ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അവൻ അതിൽ നിന്ന് പിന്മാറില്ല അത് അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചു പോയി..

മുത്തശ്ശി :അത് അറിയാം മോനെ അവൻ എന്തെങ്കിലും വേണ്ട എന്ന് വെച്ചാൽ പിന്നെ അതിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കില്ല...

പെട്ടെന്ന് നന്ദിനിയുടെ മുഖം വിളറി. തന്നെ ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ കുട്ടേട്ടൻ ഇനി തന്നെ അവഗണിക്കുക ആണോ. കുട്ടേട്ടന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് താൻ വിലങ്ങു ആകും എന്ന് കരുതിയാണോ തന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്... അവളുടെ മനസ്സിൽ പുകച്ചിൽ വന്നു തുടങ്ങി. അന്ന് വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ ശ്യാമിന് കാൾ വന്നു അവൻ തിരുവനന്തപുരം എത്തി മേമയുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു...

അതേ സമയം കോവിഡ് രൂക്ഷമാകുവാൻ തുടങ്ങി... അന്ന് രാത്രി വരെ ശ്യാം മുകളിൽ റൂമിൽ പോയിട്ടില്ല അവൻ കാൽ വേദന ഉള്ളത് കൊണ്ട് താഴെ തന്നെ നിന്നു. ആഹാരം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു രാത്രി ആയപ്പോൾ മുകളിൽ മുറിയിൽ പോകുവാൻ അവൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായി കോണിപ്പടി കയറാൻ നന്നേ പാട് പെട്ടു.

താഴെ മുറി റെഡി ആക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞാലും അവൻ മുകളിൽ തന്നെ മതി എന്ന്