Chapter Title : നന്ദിനി [അജിത് കൃഷ്ണ]

താഴേക്ക് നടന്നു പോയി. ഡിഗ്നിങ് ടേബിളിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ മുത്തശ്ശൻ കഴിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു...

മുത്തശ്ശൻ :എങ്ങനെ ഉണ്ട് കാലിന്റെ വേദന ഒക്കെ മാറിയോ...

ശ്യാം :മാറി തുടങ്ങി ഇപ്പോൾ ചെറിയൊരു വേദന ഉള്ളൂ...

മുത്തശ്ശൻ :കുട്ടൻ വിളിച്ചിരുന്നോ....

ശ്യാം :അഹ് വിളിച്ചിരുന്നു....

മുത്തശ്ശി :ആ ചെക്കനോട് ഇവിടെ നിക്കാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ല. ഇതിപ്പോ കൈച്ചിട്ട് തുപ്പാനും വയ്യ മധുരിച്ചിട്ട് ഇറക്കാനും വയ്യ എന്ന അവസ്ഥ ആയി...

നന്ദിനി : ന്യൂസ്‌ കണ്ടു എല്ലായിടത്തും ലോക് ഡൌൺ ആണ് കാണിക്കുന്നത്. ആർക്കും വീടിന്റെ പുറത്ത് പോലും ഇറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല... കുട്ടേട്ടൻ ഇനി എങ്ങനെ വരും...

മുത്തശ്ശി :അവനെ വിളിച്ചു അവിടെ പാസ്പോര്ട് ഓഫീസിൽ ആരോടോ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നും റെഡി ആക്കി കൊടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ആണ് അവിടെ നിന്നത്.. ഇപ്പോൾ ലോക് ഡൌൺ മൊത്തതിൽ വന്നത് കൊണ്ട് അവനു ഇറങ്ങാൻ പറ്റും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല...

ശ്യാം :ശോ അവൻ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എങ്ങനെ വരും....

മുത്തശ്ശി :അവൻ അവിടെ തന്നെ നമ്മുടെ ബന്ധു വീട്ടിൽ അല്ലേ... വകയിലെ ബന്ധം ആണെങ്കിലും അവർക്ക് അവനെ ഭയങ്കര കാര്യമാ. തത്കാലം അവിടെ നിൽക്കട്ടെ കുഴപ്പമില്ല...

മുത്തശ്ശൻ :നാട്ടിൽ നിക്കാൻ അവനു ആഗ്രഹം ഇല്ല... എന്നാൽ പിന്നെ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ...

അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് ഫുഡ്‌ കഴിച്ചു.

മുത്തശ്ശൻ :ഞാൻ പറമ്പിലേക് പോകുവാ പണി ഇനിയു ബാക്കി ഉണ്ട്...

ശ്യാം :ലോക് ഡൌൺ അല്ലേ... പിന്നെന്താ പണി..

മുത്തശ്ശൻ :അതൊക്കെ നിങ്ങൾ സിറ്റിയിൽ ഉള്ളവർക്ക്.. ഇവിടെ അങ്ങനെ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല..

ശ്യാം :അയ്യോ മുത്തശ്ശ അതല്ല പറഞ്ഞെ പോലിസ് അറിഞ്ഞാൽ പ്രശ്നം ആകും ആരെയും ജോലിക്ക് ഒന്നും വിളിക്കാൻ പാടില്ല...

മുത്തശ്ശൻ :ആരും പരാതി ആയി പോകില്ല.. ഇവിടെ ഇതൊക്കെ തന്നെ ഉള്ളൂ പാവങ്ങൾക്ക്...ഈ ജോലി ചെയ്തു ജീവിക്കുവർ ആണ് എല്ലാരും...

ശ്യാം :മുത്തശ്ശ അതല്ല പ്രശ്നം... കോവിഡ് പെട്ടെന്ന് പകരുന്ന രോഗം ആണ്...

മുത്തശ്ശൻ :അറിയാം പക്ഷേ ഇവിടെ അങ്ങനെ ആരും പുറത്ത് പോകുന്നില്ലല്ലോ... അത് പുറത്ത് നിന്ന് ആരേലും വന്നാൽ അല്ലേ പകരു...ഇനി വരാൻ ഉള്ളത് കുട്ടൻ ആണ് അത് അപ്പോൾ നോക്കാം....

ശ്യാം :ഉം...

നന്ദിനി :ഇപ്പോൾ കണ്ടോ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ചതിന്റെ ഗുണം.. ഇവിടെ ആയത് കൊണ്ട് അത്യാവശ്യം പുറത്ത് ഇറങ്ങി ഒക്കെ നടക്കാം...

ശ്യാം