Chapter Title : നന്ദിത 4 [Kothiyan]

കാണുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു അത് തുന്നിയിരുന്നത്. അവിടെ, എന്റെ മാറിടങ്ങളുടെ വിടവിലൂടെ ടാറ്റൂ കാണാൻ പറ്റുമായിരുന്നു .

ആ അടയാളം എന്റെ വേശ്യാവൃത്തിയുടെ മുദ്രയായിരുന്നു.

​മിസ്ട്രസ്സ് എന്നെ ആ ചുവന്ന സാരി ഉടുപ്പിച്ചു. പൊക്കിളിലെ ആ കമ്മൽ പുറത്തു കാണുന്ന രീതിയിൽ സാരി താഴ്ത്തിയാണ് അവർ ഉടുപ്പിച്ചത്.

പടർന്ന മേക്കപ്പും, കമ്മലിട്ട പൊക്കിളും, മാറിടത്തിലെ ടാറ്റൂവുമായി ഞാൻ ഒരു തികഞ്ഞ തെരുവ് വേശ്യയായി മാറി.
​
"ഇനി നീ ഈ കോലത്തിൽ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കണം.

നിന്നെ കണ്ടു ആണുങ്ങൾ കൂവണം,"

മിസ്ട്രസ്സ് എന്നെ പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് തള്ളി.

​രാത്രിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ, തിരക്കേറിയ ആ റോഡിലേക്ക് ഞാൻ ഇറങ്ങി നടന്നു.

സാരിയുടെ സുതാര്യമായ തുണിയും, അതിനടിയിലെ എന്റെ നഗ്നതയും എല്ലാവരും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആളുകൾ എന്നെ നോക്കി മോശമായി സംസാരിക്കുന്നത് എനിക്ക് കേൾക്കാം.

​"നോക്കിക്കേടാ ആ ചരക്കിനെ... പൊക്കിളിൽ കമ്മലൊക്കെ ഇട്ടു എങ്ങോട്ടാ ഈ രാത്രി?" ഒരു കൂട്ടം പയ്യന്മാർ കൂവിവിളിച്ചു.

​ഓരോ കൂവലിലും എന്റെ ഉള്ളിലെ വൈബ്രേറ്റർ മിസ്ട്രസ്സ് സ്പീഡ് കൂട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.

എനിക്ക് നടക്കാൻ വയ്യാതെയായി.

കാലുകൾ പിണയുന്നു, ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിടുന്നു.

ഒരു കൈകൊണ്ട് സാരി തുമ്പ് മുറുകെ പിടിച്ച്, മറ്റൊരു കൈകൊണ്ട് എന്റെ നഗ്നമായ മാറിടം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വേശ്യ ആളുകളുടെ നോട്ടങ്ങൾക്കായി ദാഹിക്കുകയായിരുന്നു.

വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
​"ഞാൻ... ഞാൻ മിസ്ട്രസ്സിന്റെ നന്ദിതയാണ്... ഞാൻ ഒരു വേശ്യയാണ്..."

​ആളുകൾ എനിക്ക് ചുറ്റും കൂടാൻ തുടങ്ങി.

രാത്രിയിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ എന്റെ പൊക്കിളിലെ കമ്മൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അപമാനത്തിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴും, ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ ഞാൻ ഒരു കളിപ്പാവയെപ്പോലെ റോഡരികിൽ തളർന്നു നിന്നു.

ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആ കൂവലുകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാണ് ഞാൻ ആ ഇരുണ്ട ഇടവഴിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയത്.

പക്ഷേ, അവിടെ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് അതിലും വലിയ നരകമായിരുന്നു. ചുവരിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്ന് ഞാൻ കിതയ്ക്കുമ്പോൾ, ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് രണ്ട് രൂപങ്ങൾ എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു.

​"എങ്ങോട്ടാടി ചരക്കേ ഇത്ര ധൃതിയിൽ?"

ഒരുത്തൻ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ