Chapter Title : നന്ദിത 5 [Kothiyan]

ഒരു തിരക്കില ബസിൽ വീട്ടിലേക്ക് വരാനായിരുന്നു മാഡത്തിന്റെ കൽപ്പന.

​മാഡം എനിക്കായി കരുതിയിരുന്ന ആ വേഷം ഒരു ബാഗിലാക്കി തന്നു. അത് ധരിച്ചു കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു വിറച്ചു.

സുജ മാഡം നൽകിയ വേഷം അത്യന്തം അപകടകരമായിരുന്നു.

നാരുകൾ കാണാവുന്നത്ര സുതാര്യമായ ഒരു വെള്ള സ്ലീവ്‌ലെസ് ടോപ്പും, ചർമ്മത്തിന്റെ നിറത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന (Skin-colored) അതിശക്തമായി ഇറുകിക്കിടക്കുന്ന ലെഗ്ഗിങ്‌സും.

അടിവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ അനുവാദമില്ലാത്തതിനാൽ, ചന്ദ്രൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ച പാടുകളും എന്റെ പൊക്കിളിലെ കമ്മലും ആ നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

ചന്തയിലെ ആ അഴുക്കും വിയർപ്പും കഴുകിക്കളയാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. ആ പരുക്കൻ ഗന്ധത്തോടെ തന്നെ എനിക്ക് ബസിൽ കയറേണ്ടി വന്നു.

വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണി. പണി കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുന്ന തൊഴിലാളികളുടെയും സാധാരണക്കാരുടെയും തിരക്കായിരുന്നു ബസിൽ.

മാഡം പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ ബസിന്റെ ഏറ്റവും പുറകിലെ ഭാഗത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.

അവിടെയെല്ലാം വിയർത്തു കുളിച്ച ആണുങ്ങളായിരുന്നു.

​ബസ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ ആൾത്തിരക്ക് കൂടി.

ഞാൻ ആ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് ചുറ്റും നാലഞ്ചു പേർ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി നിന്നു.

എന്റെ സുതാര്യമായ വെള്ള ടോപ്പും ഇറുകിയ ലെഗ്ഗിങ്‌സും കണ്ട് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു

ബസ് കുഴികളിൽ വീഴുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ ഉടൽ ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരുടെ ശരീരത്തിൽ അമർന്നു.

എന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആൾ—ഒരുപക്ഷേ ചന്തയിൽ നിന്ന് വരുന്ന പരുക്കനായ ഒരു തൊഴിലാളി—അവൻ പതുക്കെ എന്റെ ഇടുപ്പിലേക്ക് അടുത്തു വന്നു.

​എന്റെ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ആ വൈബ്രേറ്റർ മിസ്ട്രസ് സുജ പുറത്തുനിന്ന് നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വിറയലും