Chapter Title : നന്ദിത 5 [Kothiyan]

മാത്രമായിരുന്നു.

"എങ്ങനെയുണ്ട് നന്ദിതാ... ചെയർപേഴ്സൺ സീറ്റിലിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സുഖമല്ലേ ഈ പാദങ്ങളിൽ കിടക്കാൻ?" രാഹുൽ എന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചപ്പോൾ, നാണക്കേടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഞാൻ ഉരുകിപ്പോയെങ്കിലും ഞാൻ സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലായിരുന്നു...

​ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, എന്റെ ഉള്ളിലെ 'നന്ദൻ' എന്ന ആൺകുട്ടി നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് എന്നെന്നേക്കുമായി വിടവാങ്ങി. അഭിമാനവും പൗരുഷവുമുള്ള ആ വിദ്യാർത്ഥി നേതാവ് മരിച്ചു. പകരം അവിടെ ജനിച്ചത് വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥാവകാശമുള്ള വസ്തു—നന്ദിത മാത്രം.

അവരുടെ കൊഴുപ്പീയ പാലിനോട് എന്നിക്കു കൊതിയായി തുടങ്ങി എന്റെ ദേഹം മുഴുവൻ അവരുടെ പാലിനാൽ കുളിക്കപ്പെട്ടു...

​

​ആ മുപ്പത് മിനിറ്റ് നീണ്ട യുദ്ധം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആ തറയിൽ ഒരു വിറക് കഷ്ണം പോലെ തളർന്നു കിടന്നു. എന്റെ ശരീരം എന്റേതല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

തലയിലെ വിഗ്ഗ് എവിടെയോ തെറിച്ചു വീണു. എന്റെ ചോരച്ചുവപ്പുള്ള ആ നെറ്റ് സാരിയുടെ കീറത്തുണികൾ എന്റെ നഗ്നതയെ മറയ്ക്കാൻ പോലുമാകാതെ ചുറ്റും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.

എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി തറയിലെ പൊടിയുമായി കലർന്നു.

​മങ്ങിയ കാഴ്ചയിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു—പ്രൊഫസർ വർമ്മ വളരെ ശാന്തനായി, യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി ഇടുന്നു. ഒരു വലിയ പരീക്ഷണം വിജയിച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ഭാവമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്.

രാഹുൽ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ എന്റെ ഇടുപ്പിലെ ആ പുതിയ മുദ്രയിൽ (Tattoo) തന്റെ വിരലോടിച്ചു.

​"ഇനി നീ കോളേജിൽ വരുന്നത് ഈ കോലത്തിലായിരിക്കണം നന്ദിതാ... നിന്റെ ഈ തകർച്ച എല്ലാവരും കാണണം," രാഹുലിന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ തലച്ചോറിൽ ആഞ്ഞുതറച്ചു.

​ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നു.

എഴുന്നേൽക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. കാരണം, ഇപ്പോൾ ഈ