Chapter Title : നന്മ നിറഞ്ഞവൾ ഷെമീന 6

പോകുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ച് സമാധാനമായി.  ഇത്ര ഒക്കെ സഹായങ്ങൾ ചെയ്തിട്ട് ഞാൻ ഒരു അന്യനെ പോലെ വാതിലടച്ചിരുന്നാൽ ശെരിയാകില്ല.  അവരെ ഒന്ന് യാത്രയാകാം എന്ന് കരുതി ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് ഹാളിലേക്ക് വന്നു.

ഹാളിൽ എത്തിയതും വിഷ്ണു അവിടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ : എവിടെ ? വിവേക് പോയോ...

ഞാനിതു പറഞ്ഞതും പുറകിൽ നിന്ന് ആരോ എന്റെ വായ പൊത്തിപിടിച്ചു. അതു വിവേക് ആയിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. ഞാൻ കൈയും കാലുമിട്ടടിച്ചു.  വിവേക് ഒരു കൈകൊണ്ടു എന്റെ വായ ശക്തമായി  പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, മറ്റേ കൈകൊണ്ടു എന്റെ ഉടൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്റെ കുതറലും തള്ളലും ഒന്നും വിലപ്പോയില്ല.

എന്നെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറക്കാൻ വേണ്ടി അവർ കളിച്ച നാടകമായിരുന്നു യാത്ര പറച്ചിൽ.

വിവേക് : ഡാ നീ കൈ രണ്ടും കൂട്ടിപിടിക്ക്.  നമ്മുക്ക് ഇവളെ റൂമിലോട്ടു കൊണ്ടുപോകാം.

വിഷ്ണു : ok.

എന്റെ കൈകൾ രണ്ടും വിഷ്ണുവും കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.  അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് എന്നെ റൂമിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോയി.  ഞാൻ അപ്പോഴും അവരിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ വേണ്ടി കൈകാലിട്ടടിച്ചു,  വായിൽ നിന്ന് കയ്യെടുത്തിരുന്നെഗിൽ ഒച്ചവെച്ചെങ്കിലും ആളെകൂട്ടാമായിരുന്നു.  ലോകം അവിടെ അവസാനിക്കുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.  ഇവർ എന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണ് എന്റെയുള്ളിൽ ഭയം കൂടി കൂടി വന്നു.  എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്.  എന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

വിവേക്: നീയാ തോർത്തെടുത്തു ഇവളുടെ കാലു രണ്ടും കൂട്ടികെട്ടു.

വിവേക് പിടുത്തം ഒരുത്തരിപോലും അയക്കാതെ നിന്നു.  വിഷ്ണു താഴെയിരുന്നു എന്റെ കാലുകൾ രണ്ടും ഒരു തോർത്തു കൊണ്ടു കൂട്ടിക്കെട്ടി.

വിവേക് : ഡാ,  എനിക്കിങ്ങനെ കുറെ നേരം പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല.  നീയാ ബെഡ്ഷീറ്റെടുക്കു. എന്നിട്ട്‌ ഇവള്ടെ വായിൽ തിരുകു.  പിന്നെ ഞാൻ കൈയെടുത്താൽ ഉടൻ തിരുകി കേറ്റിക്കൊ.  ഒരു തരി ശബ്ദം പോലും പുറത്ത് വരരുത്.

വിവേക് കൈയെടുക്കുന്ന നിമിഷം ഒച്ചവെക്കണം എനിക്ക് ഈ രാക്ഷസന്മാരുടെ പിടിയിൽ നിന്നു രക്ഷപെടാനുള്ള അവസാന ചാൻസ്. വിവേക് കൈയെടുത്തതും ഒച്ചവെക്കാൻവേണ്ടി