Chapter Title : നന്മ നിറഞ്ഞവൾ ഷെമീന 7

പോയില്ലേ ?

നബീൽ : ഒരഞ്ചു വെടിക്കുള്ള സാദനം ഉണ്ട് എന്റെൽ...

ഞാൻ : അഞ്ചോ,  നീ എന്നെ കൊല്ലുമോ ? ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

നബീൽ : എന്തെ നിനക്ക് വയ്യേ ?

ഞാൻ : അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല, നിന്നെ സുഖിപ്പിക്കാൻ മരിക്കാൻ വരെ ഞാൻ തയ്യാറാണ്.

നബീൽ : അതേയോ. ഞാൻ ചോദിക്കാൻ വിട്ടു...  നിനക്ക് വേറെ ആണുങ്ങളോട് ആരോടെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ ?

ഞാൻ : ഇല്ലടാ.

നബീൽ :  സത്യം ?

ഞാൻ : സത്യം.

നബീൽ : ഞാനും ഇക്കയുമല്ലാതെ വേറെ ആരെങ്കിലും നിന്നെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ ?

ഈ ചോത്യത്തിൽ ഞാനൊന്ന് പതറി. ഞാൻ : ഇല്ലടാ.. ഞാൻ അവനോടു നുണ പറഞ്ഞു.

നബീൽ : ഹ്മ്മ്... നിനക്ക് അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും തോന്നുന്മ്പോൾ എന്നോട് പറയണം.

ഞാൻ : പറഞ്ഞാൽ.

നബീൽ : നിന്നെ ഞാൻ സുഖിപ്പിച്ചോളാം. നിന്റെ ഇക്കാ നിന്റെ പിന്നിൽ കേറ്റിയിട്ടുണ്ടോ ?

ഞാൻ : ഇല്ല.

നബീൽ : ഞാനിന്നു കയറ്റട്ടെ...

ഞാൻ : അയ്യോ വേണ്ട...  പിന്നൊരു ദിവസം നോക്കാം. കയറ്റാൻ മടിയുണ്ടായിട്ടല്ല. ഇന്നത്തെ പ്രഹരങ്ങൾ അവിടമാകെ തുളച്ചു കയറി.  എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

ഞങ്ങൾ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു.  ഒരു കളികൂടി കളിച്ചു ഞാനവന്റെ പുറത്ത് കയറി തേങ്ങ പൊളിച്ചു. അതിനു ശേഷം ഞങ്ങൾ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി സാധനങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തു പുറത്തിറങ്ങി. രാത്രി ഒരു രണ്ടര മണി ആയിട്ടുണ്ടാകും.  അവിടുന്നു ഞങ്ങൾ ബൈക്കിൽ നബീൽ ശെരിയാക്കിയ പുതിയ മുറിയിലേക്ക് മാറി. അതൊരു പഴയ ലോഡ്‌ജുപോലെയുള്ള സെറ്റപ്പ് ആയിരുന്നു. ഒരു ഒറ്റമുറി ആയിരുന്നു.  ബാത്റൂം അറ്റാച്ഡ്.  വേറെ ഒന്നുമില്ല. ഇർഫാന്റെ റൂമിനെക്കാൾ സൗകര്യം കുറവായിരുന്നു.  ഇതുപോലുള്ള വേറെയും മുറികൾ ഉണ്ട് അവിടെ. ഫാമിലിയായി വരെ ആളുകൾ അവിടെ താമസിക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നെ കുറെ ബാച്‌ലർസ് മുറികളും. രാത്രി ആയതുകൊണ്ട് ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല അവിടെ. മേലേ ഒരറ്റത്തെ മുറിയാണ് ഞങ്ങളുടേത്. മുറിയിൽ നിന്നു പുറത്ത് വരാന്തയിൽ ഇറങ്ങിയാൽ റോഡിലെ കാഴ്ച കാണാം.

ഞങ്ങൾ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു കിടന്നുറങ്ങി.  ഇനി രണ്ടു