Chapter Title : നീലാംബരി 11 [കുഞ്ഞൻ]

" സുമി ചോദിച്ചു... "മൂപ്പന്റെ അടുത്തേക്ക്... അവിടെ എത്തുന്നവരെ ഈ ശരീരത്തിൽ ജീവൻ നില നിന്നാൽ..." അവർ തികഞ്ഞ മനുഷ്യരായി... കാട്ടിലെ കല്ലും മുള്ളും ഒന്നും വക വെക്കാതെ അവർ ദീപനെയും കൊണ്ട് ആദിവാസി കോളനിയിൽ എത്തി... അവർ എല്ലാവരും ഓടി കൂടി... ദീപനെ ഒരു വരാന്തയിലേക്ക് കേറ്റി കിടത്തി... "മൂപ്പാ... മൂപ്പാ..." സണ്ണി നടന്നു വരുന്ന വയസ്സായ ഒരാളെ നോക്കി വിളിച്ചു... "അരുവിക്കരെന്ന് കിട്ടിയതാ..." "ഉം..." അയാൾ ദീപന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് മറ്റേ കൈ നെഞ്ചിൽ ചുരുട്ടി പിടിച്ച് കണ്ണടച്ച് കുറച്ച് നേരം ഇരുന്നു... അടുത്തുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു... "വെക്കം ഇയാടെ മുറീലൊക്കെ പച്ച മരുന്ന് കൂട്ട് പൊരട്ടിൻ..." മൂന്നാല് പേര് വന്ന് ദീപനെ ഒരു കുടിലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കേറ്റി കിടത്തി... "തംബ്രാ..." മൂപ്പൻ വിളിച്ചു... സണ്ണി തിരിഞ്ഞു നോക്കി "സാരല്യ തംബ്രാ... മേല് കൊഞ്ചം മുറീണ്ട്... കാലുമേ ഓടിച്ചിലീണ്ട്... പിന്നെ തലേമേ കൊറച്ച് മുറീ ഇണ്ട്..." "അപ്പൊ മൂപ്പാ... കൊഴപ്പോം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ..." "അത് ഞമ്മളല്ലലോ തംബ്രാ നിരീക്കണേ... മലദൈവം കാത്തോളും..." "അപ്പൊ ഞങ്ങൾ തോട്ടത്തിലുണ്ടാവും..." "ശരി തംബ്രാ..." അവർ തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു... സണ്ണി ഭയങ്കര ആലോചനയിലായിരുന്നു... "എന്താ സണ്ണിച്ചാ... " അച്ചു ചോദിച്ചു... "ഏയ് ഒന്നുല്ലടാ... ആ പയ്യനെ ഞാൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്... എവിടാണെന്ന് ഒരു വിവരോം ഇല്ല... " ******************************** "ഷംസുക്കാ... നിങ്ങൾ എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്... " രാജിതാ മേനോൻ ഷംസുവിന്റെ മേലേക്ക് കിടന്ന് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടിലും ഷംസുവിന്റെ മനസ്സും ശരിക്കും മരവിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.. "നീ ഒന്നും കൂടി ഒഴിച്ചേ..." കൈയിലുള്ള കാലി ഗ്ലാസ് നോക്കി കൊണ്ട് ഷംസു പറഞ്ഞു... "എന്ത് പറ്റി..." രജിത മേനോൻ കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് മുടി കെട്ടി ഗ്ലാസ് വാങ്ങി നീങ്ങി... ഷംസു അവളെ നോക്കി... അവൾ ടേബിളിന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചതി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവോ... ഷംസു ആകെ സംശയത്തിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു... രജിത ഗ്ലാസ് നിറച്ച് വന്നു.. ഷംസു അപ്പോഴും അവളെ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു... സാധാരണ ഷംസു നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ ആർത്തിയായിരുന്നു