Chapter Title : നീലാംബരി 5 [കുഞ്ഞൻ]

കഷ്ടി ഒരു കൈ അകലം... നീലാംബരി തല കുനിച്ച് നിന്നു... തന്റെ മാഡം തന്നോടൊപ്പം അർദ്ധനഗ്നയായി... അവൻ ആകെ വെപ്രാളമായി... "മാഡം ഞാൻ ഫുഡ് എടുത്ത് വെക്കാം... " അവൾ പെട്ടെന്ന് അവനെ കെട്ടി പിടിച്ചു... അവന്റെ പുറത്തൂടെ കൈ ഇട്ട് വരിഞ്ഞ് മുറുക്കി... ആ മൃദുല മേനി ശരീരത്തിൽ അമർന്നതും ദീപൻ ഞെട്ടി... ഈശ്വരാ... എന്തൊരു പരീക്ഷണം... എന്ത് ചെയ്യും... അവൻ വീണ്ടും അവളെ അടർത്തിമാറ്റി... "മാഡം... എന്തായിത്..." അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... ആ നിറഞ്ഞ കണ്ണിൽ നിന്നുംഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത കവിളിലൂടെ താഴേക്ക് ഒലിച്ചു... "ഏയ് ഒന്നും ഇല്ല... സോറി..." അവൾ കവിൾത്തടം തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "മാഡം... " അവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു... "സോറി... ഞാൻ..." അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു... ദീപന്റെ കണ്ണുകളിലെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ അവൾ കണ്ടു. "മാഡം എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം... ഞാൻ ഒരിക്കലും അമിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യം എടുക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. എന്റെ തെറ്റ്..." അവന്റെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധം നിഴലിച്ചു നിന്നു... "ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം എന്താണ്... അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതം എന്താണ് എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടില്ല... പക്ഷെ ഇന്ന് കുറച്ച് സമയമായി നിന്റെ കൂടെ... എന്റെ മനസ്സിൽ ആകുലതകളോ വ്യകുലതകളോ ഇല്ല ദീപാ... " അവൾ അവനഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു നടന്നു... അവളുടെ സുന്ദരമായ ആ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളുമായി എന്തോ സംസാരിച്ചു... "എല്ലാവരുടെയും കണ്ണിൽ ഞാൻ ചീത്തയാണ്... ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചവൻ... അതും..." അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി... "അതും കാമം മൂത്ത് ഭർത്താവിനെ കളഞ്ഞവൾ.." എന്റെ ബന്ധുക്കൾ പോലും എന്നോട് സംസാരിക്കാറില്ല... പെൺമക്കളെ പോലും വീട്ടിലേക്ക് വിടില്ല... കാരണം... ഞാൻ... എന്റെ ബുദ്ധിശൂന്യത..." "ബുദ്ധി ശൂന്യതയോ... " ദീപൻ ആകാംഷയോടും ജിഞ്ജാസയോടും കൂടി ചോദിച്ചു. "ഉം... എന്റെ മണ്ടത്തരം... ഞാനും കൈലേഷും തമ്മിൽ ഒരിക്കലും യോചിച്ചു പോവുമായിരുന്നില്ല ... കാരണം... സ്വവർഗരതിയിൽ തൽപ്പരനായ ഒരു വ്യക്തി സ്വന്തം ഭാര്യയോടൊപ്പം കിടക്കാൻ മടിച്ചതു കൊണ്ട്...” പുശ്ചത്തോടെയുള്ള അവളുടെ സംസാരം കേട്ട് ദീപൻ അന്ധാളിച്ച് നിന്നു "ആദ്യം എനിക്കത് മനസിലായില്ല... പക്ഷെ പിന്നീട്.. കുറേശ്ശ.. കുറേശെ