Chapter Title : നീലമഞ്ഞിലെ തീനാളങ്ങൾ [Justin]

for these types of matters?”
സൂസന്റെ ദേഷ്യം കണ്ട വർഷ പതുക്കെ റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങിപ്പോയി. ഉച്ചയ്ക്ക് തൊട്ടുമുൻപുള്ള പീരിയഡ് കഴിയാറായപ്പോൾ വർഷ വന്നിട്ട് പറഞ്ഞു:

“Mam, one Mr. Varun has come to see you.”
ആ പേര് കേട്ടപ്പോഴേ വന്ന കലിപ്പ് ഉള്ളിലൊതുക്കി സൂസൻ പറഞ്ഞു: “വെയ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പറയൂ, സമയം കിട്ടുമ്പോൾ കണ്ടോളാം എന്ന്.”

സമയം കടന്നുപോയി. സൂസൻ ഭക്ഷണം പോലും കഴിച്ചില്ല. താൻ എതിർക്കുന്ന സോഷ്യൽ മീഡിയ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യാൻ വർഷയോട് തന്നെ പറയാമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. ലാസ്റ്റ് പീരിയഡ് കഴിയാറായപ്പോൾ വർഷ വീണ്ടും വന്നു പറഞ്ഞു:

“മാം, ഉച്ചയ്ക്ക് വന്ന ആ പുള്ളി ഇതുവരെ പോയിട്ടില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാൻ പോകാതെ അവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.”

“മ്മ്... ശരി, വരാൻ പറയൂ,” ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ലാതെ സൂസൻ പറഞ്ഞു.

“May I come in, Madam?”
“Yes.”
“Take your seat.”

അകത്തേക്ക് വന്ന ആൾ ഒരു നന്ദി പോലും പറയാതെ സീറ്റിലേക്ക് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട്, രാവിലെ പറഞ്ഞതിന്റെ ബാക്കി കൂടി കൊടുക്കാമെന്നു കരുതി വന്നയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ സൂസൻ കിടുങ്ങിപ്പോയി.

“മനു…” സൂസന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ തന്നെ കുരുങ്ങി.

“നീയെങ്ങനെയെടാ ചെറുക്കാ ഇവിടെ?! എന്താ ഞാനീ കാണുന്നത്! എന്റെ സന്തോഷം ഞാനാരോടാ ഒന്ന് പറയുക!”

സൂസന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു മനു.
“ഡാ, ഒരു മിനിറ്റേ. ഞാനൊന്ന് സെറ്റാവട്ടെ, നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.” സൂസന്റെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.

“ഡാ, പറ. നീയെങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി?” ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങിക്കൊണ്ട് സൂസൻ ചോദിച്ചു.
“ആവശ്യം സൃഷ്ടിയുടെ മാതാവാണെന്നല്ലേ ജോണി സിൻസും വാലന്റീന നാപ്പിയും തമ്മിലുള്ള ഒരു അഭിമുഖ സംഭാഷണത്തിൽ പറഞ്ഞത്.”

“ഹഹഹ, അത് കൊള്ളാം. പറയെടാ ചെക്കാ!” സൂസൻ തന്റെ പ്രായം പോലും നോക്കാതെ മനുവിനോട് കൊഞ്ചുകയായിരുന്നു.

അവസാനം അവൻ ഇന്നലെ മുതൽ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ മുഴുവനും വിവരിച്ചു.

“കൊള്ളാമല്ലോടാ ചെക്കാ നീ! ഞാനും സത്യത്തിൽ നിന്നെ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് വിഷമിച്ചു പോയി.”

“അപ്പോ എങ്ങനാ, താഴ്ത്തിത്തരാം എന്ന് ഇന്നലെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ഇത്രയും ദൂരം വന്നത്.”

“ആരു പറഞ്ഞു താഴ്ത്തിത്തരാമെന്ന്? വേണമെങ്കിൽ കയ്യിൽ പിടിച്ച് കളയെടാ ചെറുക്കാന്നാ ഞാൻ പറയാൻ വന്നത്.”

അപ്പോഴേക്കും കാർ സൂസന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. പോർച്ചിലെ ബൊലേറോ കണ്ട് സൂസൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.

“അയ്യോ, ഇങ്ങേര് പോയില്ലേ?