Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ [കാവൽക്കാരൻ]

കാര്യം എത്ര വട്ടം പറയണം ഒന്ന് മനസിലാക്കികൂടെ..."

സച്ചിൻ:-"നീ നിർത്തട രാഹുലേ അല്ലെങ്കിലും കളിക്കാൻ അറിയാവുന്നവന്റെ കയ്യിൽ ദൈവം അണ്ടി കൊടുക്കില്ലല്ലോ..."

😐

"നിന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല...... കൊറേ നേരം ആയല്ലോ ഇന്ന് വല്ലോം എത്തുവോ അവിടേ..."

അവന്മാരോട് തർക്കിച്ചു തർക്കിച്ചു ദേഷ്യം ശരിക്കും എന്റെ തലയ്ക്കു പിടിച്ചിരുന്നു..... നേരത്തേ സച്ചിൻ എടുത്ത് വീശിയ അതേ ഡയലോഗ് ഞാനും പ്രയോഗിച്ചു...

"കിടന്ന് ചാവണ്ട എത്തുമ്പോ പറയാം... "

രാഹുൽ എന്നോട് ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു

സച്ചിനാണെങ്കിൽ ചിരിയടക്കാൻ പാടുപെടുകയാണ്...

ഒന്ന് ഉറങ്ങാം കണ്ണ് തുറന്നു വാക്കുമ്പോഴല്ലേ ഇവർക്കിട്ട് ഊക്കാൻ പറ്റു ഉറങ്ങിയാൽ പറ്റില്ലല്ലോ.... 😌

പിന്നേ ഒന്നും നോക്കിയില്ല ഹെഡ്സെറ്റും ചെവിയിൽ വച്ച് ഒറ്റ ഉറക്കം....

"ടാ ദേവാ... ടാ മൈരേ എണീക്ക് സ്റ്റേഷൻ എത്തി... "

രാഹുലിന്റെ തട്ടി വിളി കേട്ടാണ് ഞാൻ പിന്നീട് ഉണർന്നത്....

ഉറക്ക ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു...

"വാ പോവാം... "

അവൻ എന്റെ ബാഗ് എനിക്കുനേരേ എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...

"പതുക്കേ എറിയടാ...."

പണ്ടാരം മുടിഞ്ഞ കനമായിരുന്നു....

ഏറെ നേരത്തേ യാത്രക്കൊടുവിൽ ആ ട്രെയിനിൽ നിന്നും ഒന്ന് ഇറങ്ങാൻ പറ്റി...

ഞാൻ കണ്ണ് പോലും തുറക്കാതെ ആദ്യം ചെയ്തത് കുറച്ചു ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കുകയായിരുന്നു....

"നല്ല മായമില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ വായു..."

ഞാൻ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു...

സച്ചിൻ:-"അതേയ് ശുദ്ധവായു ഒക്കെ പിന്നേ ശ്വസിക്കാം നീയാദ്യം ആ കണ്ണൊന്നു തുറന്ന് നോക്ക്...."

ഞാൻ പതിയെ എന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു...

😳

നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു.ചുറ്റും മരങ്ങളും ചെടികളുമായി കുറച്ച് ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ഒരു സ്റ്റേഷൻ.. അതുംപോരാഞ്ഞിട്ട് ഒരു മനുഷ്യകുഞ്ഞുപോലുമില്ല ഇവിടേ.

"നീയേത് പട്ടിക്കാട്ടിലേക്കാടാ ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് വന്നത്.... "

ഞാൻ രാഹുലിനോട് ചോദിച്ചു...

എന്നാൽ അവന്റെ മുഖം തിരിച്ചുള്ള നിർത്തവും സച്ചിന്റെ എക്സ്പ്രഷനും കൂടെയായപ്പോൾ എനിക്ക് ഏകദേശം കാര്യം പിടികിട്ടി...

സ്ഥലം മാറിയാണ് ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങിയത്...

ഞാൻ അവനേ തല്ലാനായി കൈയോങ്ങി... പിന്നേ അത് വേണ്ടെന്ന് വച്ചു... ബുദ്ധിയില്ലാത്തങ്ങളെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല.....

രാഹുൽ:-"ദേവാ തല്ലല്ലേ... ഇവിടുന്ന് കുറച്ച് ദൂരമേയുള്ളൂ "

അവൻ അവന്റെ മുഖം മറച്ചുകൊണ്ട്