Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 17 [കാവൽക്കാരൻ]

സത്യം എന്താണെന്നറിയാമോ ദേവാ? നീ ഈ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നതിനും, നമ്മൾ തമ്മിൽ നേരിട്ട് കാണുന്നതിനും മുൻപേ... എന്റെ കണ്ണുകൾ നിന്നെ കണ്ടിരുന്നു."

എന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.

"എന്നെ കണ്ടെന്നോ...? അതെങ്ങനെ? ഞാൻ അന്ന്..."

എന്റെ ചോദ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ അവൾ അനുവദിച്ചില്ല.

"അതേ... കണ്ടിരുന്നു. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ..."

അവൾ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും അലങ്കാരപ്പണികൾ നിറഞ്ഞ, മനോഹരമായ ഒരു ചെറിയ പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.

സ്വർണ്ണമോ വജ്രമോ ഒക്കെ സൂക്ഷിക്കാൻ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന തരം, കണ്ടാൽ തന്നെ പ്രൗഢി തോന്നിക്കുന്ന ഒന്ന്.

എന്നെയും ആ പെട്ടിയെയും മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് അവളത് സാവധാനം തുറന്നു.

​ആ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലും, അതിനുള്ളിലിരുന്ന മോതിരം അപൂർവ്വമായൊരു ശോഭയോടെ മിന്നിത്തിളങ്ങി. അതിൽ നിന്നും വയലറ്റും ചുവപ്പും പച്ചയും കലർന്ന മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത വർണ്ണരശ്മികൾ ഒരേസമയം പുറത്തേക്ക് ചിതറി...

ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ആ തീവ്രമായ നേർത്ത പ്രകാശം ഒരു സൂചിമുന പോലെ എന്റെ കണ്ണുകളെ തുളച്ചുകയറുന്നതുപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്

"ഞാൻ ഈ മോതിരം... എന്റെ വിരലുകളിൽ അണിഞ്ഞ ആ ദിവസം."

അവളുടെ ശബ്ദം പതിയേ നേർത്തു.

"അന്നത്തെ ദിവസം എനിക്കിന്നും നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്. കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന്, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ മോതിരം വിരലിലണിയുമ്പോൾ... എന്റെ ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല ദേവാ... അത് നീയായിരുന്നു.

​എന്നാൽ, ആ അഞ്ച് സെക്കന്റിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ നമ്മുടെ ഭാവിയിൽ നീയും ഞാനും മാത്രമല്ല... നിധിയും ഉണ്ടായിരുന്നു! നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ഒന്നിച്ചുള്ള നിമിഷങ്ങൾ... യാത്രകൾ, തമാശകൾ... നമ്മൾ മൂവരും എത്രമാത്രം സന്തോഷത്തോടെയാണ് ആ ഭാവിയിൽ ജീവിക്കുന്നതെന്ന് ആ കാഴ്ചകൾ എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നു"