Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 17 [കാവൽക്കാരൻ]

ചോറും കറിയും ഞാൻ വാത്സല്യത്തോടെ ഒന്നുകൂടി കുഴച്ചു.

​രണ്ട് ഉരുളകൾ...

​വിശപ്പിനേക്കാൾ വലുത് ആ പങ്കുവെക്കലിലെ സന്തോഷമാണെന്ന് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണാമായിരുന്നു. ഞാൻ ആ ഉരുളകൾ ഓരോന്നായി അവരുടെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു വറ്റ് പോലും താഴെ കളയാതെ, എന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകളെപ്പോലും സ്നേഹത്തോടെ നുണഞ്ഞുകൊണ്ടവർ അത് കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സത്യത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുകളാണ് നിറഞ്ഞത്....

​നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തേക്കാൾ, അത് ആരുടെ കയ്യിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്നതിലാണ് രുചിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്കപ്പോൾ തോന്നി....

ആ ഉരുളകൾ തൊണ്ടയിലൂടെ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന സംതൃപ്തി, എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് നേരിട്ട് ചെന്നിറങ്ങിയത്.....

ശരിക്കും, ഇത്രമേൽ സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ, ഇവരുടെ ഈ കരുതലുകൾക്ക് പാത്രമാകാൻ മാത്രം എന്ത് പുണ്യമാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്?

സാധാരണക്കാരനായ ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് ഞാൻ. എന്നിട്ടും എന്നെ ഇവർക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?

​ചിന്തകൾ കൂടുതൽ നേരം എന്നേ കാർന്നു തിന്നില്ല. അപ്പോഴേക്കും മനസ്സ് അതിനൊരു ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു....

അതെന്നെ വല്ലാതെ ശാന്തനാക്കി.

​

സ്നേഹം എന്നത് നമ്മളിലെ നന്മയോ യോഗ്യതയോ അളന്നുതൂക്കി മറ്റുള്ളവർ തരുന്ന സമ്മാനമല്ല. മറിച്ച്, സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സിന്റെ വലുപ്പമാണ് അതിൽ കാണിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, 'അർഹത' എന്ന വാക്കിന് ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ല. കിട്ടുന്ന ഈ സ്നേഹം തിരിച്ചുകൊടുക്കുക, ജീവനുള്ള കാലം വരെ അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുക... അത് മാത്രമാണ് എന്റെ കടമ. അതിലാണ് എന്റെ അർഹതയിരിക്കുന്നത്.

​വെറുതെ ഇരുന്ന എന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു....

"എന്താ പൊന്നൂസേ....? "

ഞാൻ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാവണം ആമി എന്നോട് ചോദിച്ചു...

അതിന് ഉത്തരമായി ഒരു