Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 17 [കാവൽക്കാരൻ]

തന്നേ കളിക്കേണ്ടി വരും...., വേണ്ടാ... പാവങ്ങൾ ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ...

അവരുടെ ഉറക്കം കളയാതെ ഞാൻ മെല്ലെ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന പുതപ്പെടുത്ത് അവരുടെ നഗ്നമേനിയിലേക്കിട്ടു മൂടി....

​ശേഷം ഞാൻ സൈഡിലിരുന്ന ബാഗിൽ നിന്നും മുണ്ടും ബനിയനുമെടുത്തിട്ടു..., മുഖമൊന്നമർത്തി തുടച്ച് ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് വീടിനു പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

​വാതിൽ തുറന്നതും കണ്ടത് മനോഹരമായ ഒരു പ്രഭാതമായിരുന്നു.

​സൂര്യൻ പൂർണമായും ഉദിച്ചു വരുന്നതേയുള്ളൂ. തെരുവ് വിളക്കുകൾ ഇപ്പോഴും അണഞ്ഞിട്ടില്ല. നേരിയ മഞ്ഞ് ആ തെരുവിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്...

​ഓരോ വീടിനും മുന്നിൽ നനഞ്ഞ മുടി തോർത്തിക്കൊണ്ട് പെണ്ണുങ്ങൾ കുനിഞ്ഞു നിന്ന് അരിപ്പൊടി കൊണ്ട് കോലം വരയ്ക്കുന്നു. അഗ്രഹാരത്തിലെ ആ പഴയ വീടുകളുടെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന് പത്രം വായിക്കുന്ന കാരണവന്മാർ.

​ഇടയ്ക്കിടെ 'ടിങ്... ടിങ്...' എന്ന് ബെല്ലടിച്ചുകൊണ്ട് പാലും പത്രവും വിതരണം ചെയ്യുന്നവർ സൈക്കിളിൽ പായുന്നു.

​തലയിൽ പൂവും ചൂടി, കൈയ്യിൽ പൂക്കുട്ടയുമായി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുന്ന നല്ല അസ്സൽ തമിഴത്തികൾ...

​കാഴ്ചകൾക്കൊപ്പം, ദൂരെ ക്ഷേത്ര ഗോപുരത്തിൽ നിന്നും ഒഴുകി വരുന്ന ഭക്തിസാന്ദ്രമായ സംഗീതവും, ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധവും...

മൊത്തത്തിൽ ​മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്ന അന്തരീക്ഷം.​"ആഹാ... അന്തസ്സ്...!"

​ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ആ തെരുവിന്റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ച് മെല്ലെ നടന്നു ​നടന്ന് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഗോപുരവാതിലിന് മുന്നിലെത്തി.

​പുറത്ത് തന്നെ വലിയൊരു കുട്ടയിൽ നിറയെ മുല്ലപ്പൂവും ജമന്തിയും വെച്ച് വിൽക്കുന്ന ഒരു ചേട്ടനുണ്ട്. എന്നെ കണ്ടതും അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

​"സാമി... പൂ വേണമാ...?"

​"വേണ്ടണ്ണാ..."

​ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈമലർത്തി.

​ശേഷം വെറുതെ അവിടെയുള്ള കടകളിലേക്കൊക്കെ ഒന്ന് നോക്കി. ചൂടുള്ള കാപ്പി മണം വരുന്നുണ്ട്.ഒപ്പം ആളുകളുടെ കൊച്ചുവർത്തമാനങ്ങളും...

​അവിടം മൊത്തം ഒന്ന്