Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 18 [കാവൽക്കാരൻ]

ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല. മിണ്ടാൻ ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

ഞങ്ങളുടെ മൗനം കണ്ട അവൾ സാവധാനം ഞങ്ങൾക്ക് നേരെ നടന്നുടുത്തു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടുവെയ്പ്പിലും ആ ഹാളിൽ നിൽക്കുന്ന മറ്റുള്ളവർ ഭയബഹുമാനത്തോടെ തല കുനിച്ചു മാറുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

അവൾ ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടുമുന്നിലെത്തി നിന്നു.

ആ കണ്ണുകൾ ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയും തുളച്ചുകയറുന്നതുപോലെ നോക്കി.

"യാര് ന്നു കേട്ടെൻ...?"

(ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചു...?)

അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് ഇത്തവണ കാഠിന്യം കൂടിയിരുന്നു.

എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞേ തീരൂ. അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ പണി പാളും.

പെട്ടെന്ന് റോസ് വെപ്രാളത്തോടെ മുന്നോട്ട് കയറി. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അടുത്തടുത്തു നിൽക്കുന്ന എന്നേയും, ആമിയേയും, നിധിയേയും ചൂണ്ടി.

"അതു... വന്ത്... ഇവർക്ക്..."

റോസ് തമിഴ് അറിയാതെ വിക്കി വിക്കി പറയാൻ തുടങ്ങി.

"ഇവർക്ക് മൂന്നു പേർക്കും... ഇങ്കെ... അഡ്മിഷൻ വേണം... പടിക്കണം... ഫൈറ്റ്..."

അവൾ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ച ആ മുറിത്തമിഴ് കേട്ട് ഞാൻ അന്തം വിട്ടുപോയി.

അഡ്മിഷനോ? ഞങ്ങളോ? ചെറ്റ... 😐

ഞാൻ ഞെട്ടലോടെ റോസിനെ നോക്കി. ആമിയും നിധിയും എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.

എന്നാൽ ആ പെണ്ണ് റോസ് പറഞ്ഞത് കേട്ട്, പുരികം ഉയർത്തി ഞങ്ങളെ മൂന്നുപേരെയും ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കി. അവളുടെ നോട്ടം ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തും, വേഷത്തിലും, നിൽക്കുന്ന രീതിയിലുമൊക്കെ തങ്ങിനിന്നു.

ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം, അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി മിന്നിമറഞ്ഞു.

അവൾ റോസിനെയും ഞങ്ങളെയും മാറി മാറി നോക്കി, ശേഷം ശുദ്ധ മലയാളത്തിൽ ചോദിച്ചു:

"മലയാളികളാണോ...?"

അവളുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും, ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഒരേ താളത്തിൽ