Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 24 [കാവൽക്കാരൻ]

കഴിയില്ല! എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ആ സംഹാരരൂപത്തിന്റെ അവസാന അംശമാണ് ഇപ്പോൾ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഈ രുധിരമണിയായി കുടികൊള്ളുന്നത്. അത് നിന്നിലേക്ക് പകർന്നു നൽകിയതുകൊണ്ട് എനിക്കിനി പഴയ മാനസയാകാൻ കഴിയില്ല."

ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് മാനസ പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദയായി. ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഭാരമായി വീണു. ഞാൻ കാരണം അവർക്ക് അവരുടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന സത്യം എന്നെ വല്ലാതെ കുറ്റബോധത്തിലാക്കി.

പുറത്ത് കാറ്റിന്റെയും മഴയുടെയും ശക്തി കുറഞ്ഞുവരികയായിരുന്നു. ആ മുറിയിലുള്ള സകലരും ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഭയന്ന് വിറച്ചിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ മാനസ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആട്ടുപലകയിലിരുന്ന്, താഴെ തണുത്ത കരിങ്കൽ തറയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് അവർ വളരെ ഗൗരവമേറിയ എന്തോ ഒരു വലിയ ചിന്തയിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരവും ആ സമയത്ത് ആ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു.

"മാനസ ചേച്ചീ... ഹിമശ്രീ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?"

മാനസയുടെ ആ ദീർഘമായ ആലോചനയ്ക്കിടയിൽ, മുറിയിലെ ഭയാനകമായ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് കൃതികയാണ് ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്.

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും മാനസയുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ശൂന്യത വന്ന് നിറഞ്ഞു. അവർ ജനലിലൂടെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു: "എനിക്കറിയില്ല... അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്നോ, അവൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്നോ എനിക്കൊരു അറിവുമില്ല."

അത് കേട്ടപ്പോൾ മുറിയിലുള്ളവരുടെ മുഖത്തെ ഭയം ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ ഭയമായിരുന്നില്ല. ആ വലിയ കളരിയിൽ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടവനാണ് ഞാൻ. ഇനി എന്ത് വന്നാലും നേരിടുക എന്നത് മാത്രമാണ് മുന്നിലുള്ള ഏക വഴി. ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്റെ ശരീരത്തിലെ വേദനകളെല്ലാം കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് ഞാൻ മാനസയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി ചോദിച്ചു:

"ഇതെല്ലാം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?"

എന്റെ ആ ചോദ്യത്തിൽ വലിയൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു. മാനസ എന്നെത്തന്നെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.