Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 9 [കാവൽക്കാരൻ]

🙂

​തുണിയുടുത്തും തുണിയുടുക്കാതെയും എന്തെല്ലാം അവരാധങ്ങളാണ് ഞാൻ നിധിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നത്! 😐

​പാവം...

​ഞാനറിയാതെ എൻ്റെ കൈകൾ അവളുടെ പാറിവീണ മുടിയിഴകൾ ചെവിക്കു പിന്നിലായി ഒതുക്കിവെച്ചു.

​വെളിച്ചം വന്നുതുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മുകളിലേക്ക് ആരും വരാൻ സാധ്യതയില്ലെങ്കിലും ഒരു റിസ്ക് എടുക്കാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

​ഇവളെ ഉണർത്തിയിട്ട് ഇവളുടെ റൂമിലേക്ക് തന്നെ പറഞ്ഞുവിടാം. അതാണ് എനിക്കും എൻ്റെ 'കുട്ടനും' നല്ലത്.

​ഞാൻ താഴേക്കൊന്ന് നോക്കി.

തുളഞ്ഞു കീറാൻ നിൽക്കുന്ന കുണ്ണയുടെ അവസ്ഥ കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് അതിനോട് തന്നെ പാവം തോന്നി.

​അരുത് അബു, അരുത്. നമ്മൾ അങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിച്ചുകൂടാ.

​അവളെ ഉണർത്താനായി ഞാൻ അവളുടെ ചന്തിയിലൊന്ന് തോണ്ടി.

​എന്തുകൊണ്ട് ചന്തി എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ല.

​അവൾ ഒന്നു കുറുകി എന്നല്ലാതെ കണ്ണുകൾ തുറന്നില്ല.

​തോണ്ടിയതിൻ്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞുപോയതാകുമോ? 🤔

​ഇത്തവണ എൻ്റെ തോണ്ടലിൻ്റെ ശക്തി ഒന്നു കൂട്ടി.....

​അലുവ പോലുള്ള അവളുടെ ചന്തിയിൽ കൈവിരൽ ആഴ്ന്നിറക്കി തോണ്ടിയപ്പോൾ അതൊന്ന് ചെറുതായി തുളുമ്പിയില്ലേ എന്നൊരു സംശയം. 🤔

​സംശയം വന്നാൽ അതിനുത്തരം കണ്ടുപിടിക്കണം എന്ന സാമാന്യബോധമുള്ളതുകൊണ്ടും, ഇവളെ ഉണർത്തണം എന്ന ദൃഢമായ ചിന്തയുള്ളതുകൊണ്ടും ഞാൻ സമയം പാഴാക്കിയില്ല. ചന്തി നോക്കി ആഞ്ഞൊരു പിടി പിടിച്ചു.

​"ചന്തിക്ക് കേറിപ്പിടിക്കുന്നോടാ നാറി!"

​ഉറക്കപ്പിച്ചുപിടിച്ച് ഞെട്ടിത്തെറിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കൈ വീശിയടിച്ചപ്പോൾ അതേറ്റുവാങ്ങാൻ മാത്രമേ എൻ്റെ ശരീരത്തിന് സാധിച്ചുള്ളൂ.

​😐

​കിട്ടിയ അടിയും വാങ്ങി കുറച്ചുനേരം ഞാൻ ചത്തതുപോലെത്തന്നെ കിടന്നു.

​ശേഷം തല പതിയെ ഒന്നു ചരിച്ച് നോക്കി.

​ഹോ, സമാധാനം. അവൾ ഇപ്പോഴും ഉറക്കത്തിലാണ്. എന്നെ തല്ലിയത് അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.

​പിന്നീട് ഞാൻ അവളെ ഉണർത്താൻ നിന്നില്ല.

അങ്ങനെ കണ്ണടച്ച് വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

​അവൾ പോകുകയോ പോകാതിരിക്കുകയോ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോട്ടെ, എനിക്കിനി അടികൊള്ളാൻ വയ്യ! 😤

​പിന്നീട് കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ പ്രകാശം പൂർണ്ണമായും മുറിയെ പുൽകിയിരുന്നു.

​ആദ്യം നോക്കിയത് നിധി അടുത്തുണ്ടോ എന്നാണ്. അവളെ അവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്ല.

​മിക്കവാറും അവൾ കോളേജിൽ പോയിക്കാണും.

​കുറച്ചുനേരം ദിവാനിൽത്തന്നെ ഇരുന്നു. രാത്രി നിധി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളാണ് മനസ്സിൽ. ഒപ്പം ആമിയുടെ ഇന്നലത്തെ പെരുമാറ്റം കൂടിയാകുമ്പോൾ...