Chapter Title : നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ പാരിജാതം [Smitha]

കോഡിനേറ്റർ എന്നുള്ള ജാഡകാണിച്ച് നടക്കുവാരുന്നു..എന്താ മാം?"

"ഇരിക്ക്.."

തനിക്കെതിരെയുള്ള സീറ്റിലേക്ക് കണ്ണുകൾ കാണിച്ച് ജെന്നിഫർ പറഞ്ഞു.

ശരത്ത് അവൾക്കഭിമുഖമായി ഇരുന്നു.

അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ദേഹത്ത് പാരിജാതത്തിന്റെ സൗരഭ്യം പൊഴിയുന്നുണ്ടോ?

യെസ്! ഉണ്ട്!

അവളുടെ ഹൃദയം വിറപൂണ്ടു.

അവനും പുഞ്ചിരിച്ചു.

"എന്താ?"

അവൾ ചോദിച്ചു.

"ഊഹും..! ഒന്നുമില്ല..."

അവൻ പറഞ്ഞു.

"ഗേൾഫ്രണ്ടിനെ ഓർത്തുകാണും!"

അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

"ശ്യേ! ഗേൾഫ്രണ്ടോ? എനിക്കോ?"

അവൻ പെട്ടെന്ന് മുഖത്ത് ലജ്ജ വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഓ..അതെന്താ? ഇത്രേം സുന്ദരനായിട്ട് ഗേൾ ഫ്രണ്ട് ഇല്ലന്നൊന്നും എന്നോട് പറയേണ്ട.."

അവളുടെ വാക്കുകൾ അവൻ അദ്‌ഭുതത്തോടെ കേട്ടു.

"എന്താ കണ്ണ് മിഴിച്ച് നോക്കുന്നെ?"

അവൾ ചോദിച്ചു.

"അല്ല മാഡം പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ട്..."

"സുന്ദരൻ എന്ന് പറഞ്ഞതോ?"

അവൻ തലകുലുക്കി.

"അതുള്ളതല്ലേ? അതിനാത്ത് എന്താ ഇത്ര അദ്‌ഭുതപ്പെടാൻ? നമ്മുടെ സ്‌കൂളിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരൻ!"

പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാണ് ജെന്നിഫറിന് ബോധമുണ്ടായത്. താൻ എന്തൊക്കെയാണ് പറയുന്നത്! ഈ കുട്ടി എന്ത് കരുതും?

അവന്റെ ദേഹത്ത് രോമങ്ങൾ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടരുന്നതും. നീല ജീൻസിൽ പൊതിഞ്ഞ ആകൃതിയൊത്ത കാലുകൾ അവൻ അടുപ്പിക്കുകയും അകത്തുകയും ചെയ്യന്നത് അവൾ കണ്ടു.

"എന്തെങ്കിലും പറയു മോനെ..." "ഞാൻ ..ഒന്നും..." "മടിയ്ക്കണ്ട ..എന്തായാലും പറയൂ..." "ഞാനും അതുതന്നെയാ ഓർത്തെ ...മാം എന്ത് സുന്ദരിയാണ് എന്ന് ...എല്ലാ ആൺകുട്ടികളും അതുതന്നെയാ പറയുന്നേ...ആരും മാമിന്റെ ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്യാറില്ല”

അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളും മിഴിമുനകൾ മാറ്റാതെ അവനെ നോക്കി. നോട്ടം മാറ്റാതെ അവൾ അവനെ നോക്കി വശ്യ മധുരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവന്റെ