Chapter Title : നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ പാരിജാതം [Smitha]

കണ്ണുകളിലേക്ക് തറഞ്ഞു നോക്കി. ഇടത് കൈയുടെ ചൂണ്ടുവിരലുയർത്തി സ്വയം കവിളിൽ തലോടി എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

"മാഡത്തെപ്പോലെ ...ശരിക്കും മാഡത്തെപ്പോലെ ഒരു പെണ്ണ് ...എന്റെ സങ്കൽപ്പത്തിൽ ...അത് അതാണ്..."

തന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ പോയതുപോലെ ജെന്നിഫറിന്‌ തോന്നി. ട്രെയിൻ മേഘങ്ങളിലേക്ക് പറന്നുകയറുകയാണ്. ട്രെയിൻ പീലിവിരിച്ച് പറക്കുന്ന ഒരുമയിലായി രൂപപരിണാമം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ആകാശഗംഗയുടെ വർണ്ണ വിതാനവും പിന്നിട്ടത് അനന്തമായ ഒരു ഗോവണിയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയാണ്...

അപ്പോൾ അവന്റെ കൈയിലുള്ള അവളുടെ പിടി മുറുകി.

തങ്ങളുടെ കൈകളിൽ ചൂടിന്റെ തന്മാത്രകൾ അനുനിമിഷം പെരുകി നിറയുന്നത് ഇരുവരുമറിഞ്ഞു.

"എന്നെപ്പോലെയോ..മോനൂ? എന്നെപ്പോലെ അങ്ങനെ ആരാണ്...?"

അവൾ ചോദിച്ചു.

"മാമിനെപ്പോലെ മാം മാത്രേമേയുള്ളൂ..."

"അപ്പോൾ...?"

ശരത്ത് ഒന്നും മിണ്ടാതെ കണ്ണുകളിൽ നക്ഷത്രത്തിളക്കം നിറച്ച് അവളെ നോക്കി.

"പറയൂ മോനൂ..."

"മാമിന്റെ മനസ്സ് എന്താണ് പറയുന്നത്?"

"അതുതന്നെയാണോ നിന്റെ മനസ്സിലും?"

"അത് തന്നെയാണ് എന്റെ മനസ്സിലും..."

അവൻ പതിയെ നിർത്തി എന്നാൽ ദൃഢമായി മന്ത്രിച്ചു.

"എന്റെ മനസ്സിൽ ...ജീവനിൽ...എപ്പോഴും...." "ഇവിടെ വന്നിരിക്ക്..."

അവൾ തന്റെ അടുത്തേക്ക് അവനെ വിളിച്ചു.

അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നു.

"ചേർന്നിരിക്ക്..തൊട്ട് ..അടുത്ത് ..."

അവൾ പറഞ്ഞു.

അവൻ അവളോട് അമർന്നിരുന്നു.

"ഇനി ഞാൻ പറയട്ടെ?"

അവളുടെ കൈ കടന്നെടുത്ത് ശരത്ത് പറഞ്ഞു.

അവൾ മുഖം ചരിച്ച് അവനെ നോക്കി.

"പറയൂ..."

"ഞാൻ മാമിനെ ആദ്യം കാണുന്നത് മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ്..."

"എവിടെ വെച്ച്?"

അദ്‌ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. ശരത്തിന്റെ കൈമുട്ട് അവളുടെ വയറിന്റെ വിളുമ്പിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനത്തിന്റെ സുഖമുള്ള ദൃഢതയറിയാൻ അവൾ അൽപ്പം കൂടി അവനിലേക്ക് ചേർന്നു.

"കണ്ണാടിപ്പറമ്പിൽ