Chapter Title : നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ പാരിജാതം [Smitha]

ആദ്യം അവൻ അവളുടെ കൊഴുത്ത കാലുകളെ തഴുകി അമർത്തി. പിന്നെ മുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി പാന്ററ്റീസിൽ തൊട്ടു. സാവധാനം അത് താഴേക്ക് വലിച്ച് എടുത്ത് പൊക്കിപ്പിടിച്ചു.

"താ..."

അവൾ അവന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടി.

"ഞാനത് ബാഗിൽ വെക്കട്ടെ,"

"അത് ശരി!"

അവൻ ചിരിച്ചു.

"മാമിനോട് ഞാൻ ഷഡ്ഢി ഊരാൻ പറഞ്ഞത് അത് എനിക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ വേണ്ടിയാ,"

"ങ്ഹേ?"

ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവൾ അവനെ നോക്കി.

"ഇത് കണ്ടോ.."

അവൻ പാന്റിറ്റി മുഖത്തിന് നേരെ കൊണ്ടുപോയി.

"ഛീ, മോനൂ വേണ്ട..വേണ്ട മുത്തേ..ചീത്ത വെള്ളം ഒക്കെ മോന്റെ മുഖത്ത് പറ്റും..വൃത്തികേടാ.."

അവളുടെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച് അവൻ പാന്റി മൂക്കിന് നേരെ അടുപ്പിച്ചു. പിന്നെ ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു.

"ഹോ!"

നിർവൃതിയിൽ അവൻ സീൽക്കാരമിട്ടു.

"അയ്യേ..."

അവൾ കണ്ണുകൾ പൊത്തി.

"അതിൽ അപ്പടീം ചെളീം മുഷിച്ചിലും പിന്നെ ചീത്ത വെള്ളോം മൂത്രത്തിന്റെ അംശോം ഒക്കെ പറ്റിപ്പിടിച്ച് ഇരിക്കുവല്ലേ മുത്തേ...ഇതിന്റെ ഒരു കാര്യം!"

"ആഹാ! എന്തൊക്കെയാ? ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞെ?"

അവൻ വീണ്ടും അത് ആവേശത്തോടെ മണത്തു. "ഷെഡ്‌ഡി ഊരാൻ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പം ഞാൻ ഒരു ഗോൾഡൻ ചാൻസ് മിസ്സാക്കി,"

അവൻ പറഞ്ഞു.

"എന്താ അത്?"

"ജെന്നിഫർ ചോദിച്ചു.

"നല്ല ഒരു ചാൻസാരുന്നു മാമിന്റെ അവിടെ ഒന്ന് തൊടാൻ..ശരിക്കും നനഞ്ഞ് ഒട്ടി ഇരുവല്ലാരുന്നോ ..."

ജെന്നിഫർ അധരം അമർത്തി കടിച്ച് അവനെ നോക്കി.

"മോൻ എന്റെ കാലിലും തൊടേലും ഒക്കെ തൊട്ടപ്പം ഒറപ്പായിട്ടും ഞാൻ കരുതി എന്റെ അവിടെ തൊടും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് പ്രതീക്ഷിച്ച് അവിടെ വിങ്ങാണ് തൊടങ്ങിയാരുന്നു..."

ശരത്ത് ചുറ്റും നോക്കി.

അപ്പോഴേക്കും ആരോ ഇറങ്ങാൻ വേണ്ടി ബസ്സിനുള്ളിൽ വെളിച്ചം വീണിരുന്നു.

"ശ്യേ!"

അവരിരുവരും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു.

പിന്നെ പരസ്പ്പരം മുഖത്ത് നോക്കി ചിരിച്ചു.

കണ്ണാടിപ്പറമ്പിലെ തറവാട്ട് വീട്ടിൽ ജെന്നിഫർ എത്തുമ്പോൾ സമയം രണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ വീടിന്റെ പരിസരത്തോ വരാന്തയിലോ ഒന്നും ആരെയും കണ്ടില്ല. ഓട്ടോയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് പപ്പായോ മമ്മിയോ ഇറങ്ങിവരുമെന്നും അവൾ കരുതിയത് നടന്നില്ല.

എവിടെപ്പോയി? ജോച്ചായൻ മിക്കവാറും കടയിലായിരിക്കും. സമയം പത്തുകഴിയാതെ കക്ഷിയെ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല.

ജിഷയേയും കാണുന്നില്ലല്ലോ!

ജോയുടെ ഭാര്യയാണ്