Chapter Title : നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ പാരിജാതം [Smitha]

ചെക്കൻ ഒന്നും അല്ല..കൊറച്ചൊക്കെ പ്രായവായി ...അച്ചായൻ ഒറങ്ങിക്കോ ..ഞാൻ അപ്പഴേത്തേക്കും അവടെ എത്തിക്കോളാം,"

ഫോൺ കട്ടായി.

"നിങ്ങള് ആളുകൊള്ളാല്ലൊ മാഡം,"

ശരത്ത് ചിരിച്ചു. അവന്റെ ജീൻസിന് മേലെ പ്രീക്കം ചെറിയ ഒരു വൃത്തം വീഴ്ത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

"നിങ്ങള് രണ്ടും ശരിക്കും പുലീം സിംഹോമാണല്ലോ...തിരുവനന്തപുരം ഭാഷേൽ പറഞ്ഞാൽ നല്ല പൊളപ്പൻ ലാംഗ്വേജ് ഒക്കെയാണല്ലോ പറയുന്നേ?"

ജെന്നിഫർ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ബെഡ് റൂമിൽ അച്ചായനങ്ങനെ ഒക്കെ പറയണമെന്ന് നിർബന്ധവാഃ മോനൂ.."

അവൾ പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് ഇഷ്ടവൊന്നും അല്ല..പിന്നെ ശരിക്കും നല്ല മൂഡ് ഒക്കെ ആകുമ്പോ ...അത് അച്ചായനെ ശരിക്കും ത്രില്ലടിപ്പിക്കുന്നതാന്ന് എന്നറിയുമ്പോൾ ഞാനും പറയും..."

ജീൻസിന് മേൽ മുഴയുടെ പുറത്ത് പ്രീക്കം വൃത്തത്തിൽ വിരൽ കൊണ്ട് അവൾ അമർത്തി തൊട്ടു. പിന്നെ പെരു വിരലിനും ചൂണ്ടുവിരലിനുമിടയിൽ അതിന്റെ കൊഴുപ്പ് അവളെടുത്ത് വീണ്ടും തൊട്ടമർത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ വിരൽ വായിൽ വെച്ചീമ്പി.

"നല്ല ടേസ്റ്റ്.."

വിരൽ വായിൽ നിന്നെടുക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു.

"ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയോ മാമിന്?"

അവൻ ചോദിച്ചു.

"എപ്പഴേ! പാൻറ്റി നനഞ്ഞ് കുതിർന്ന് ഒട്ടിപ്പിടിക്കുവാ..."

"ഇറിറ്റേഷൻ തോന്നുന്നുണ്ടേൽ അത് എങ്ങനെ എങ്കിലും ഊര്,"

"എങ്ങനെയാ മോനൂ..?"

അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.

"മാം ചന്തി പൊക്കിക്കെ...എന്നിട്ട് പതിയെ കൈ ഉള്ളിൽ കടത്തി എങ്ങനെയും ഊരാൻ നോക്ക്,"

ചുറ്റുപാടുകൾ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ നിരീക്ഷിച്ചിട്ട് ജെന്നിഫർ ചന്തികൾ ഉയർത്തി. പിമ്പിലേക്ക് കൈ കൊണ്ടുപോയി സാരിയുടെ പുറത്തുകൂടി താഴേക്ക് കൈ ഞെക്കി അമർത്തി നിരക്കി.

"മോനും നോക്കണേ...ആളുകളെ..."

അവൾ ഇടയ്ക്ക് പറഞ്ഞു.

"ഇല്ല ...മാം ആള്ക്കാര് കാണുന്നുണ്ടോ ന്ന് നോക്കിക്കോ. മാം ഷെഡ്‌ഡി ഊരുന്നത്