Chapter Title : നിമ്മി എന്ന ഞാന്‍ ഇവിടെ വരെയെത്തി 10 [Nimmy]

ആള്‍ക്കാര്‍ ഞങ്ങളുടെ ശരീരം മൊത്തം ഉഴിഞ്ഞ് സ്‌കാന്‍ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

കുറച്ച് ദൂരം കഴിഞ്ഞ് വണ്ടി ദാസന്‍ സൈഡാക്കി. നിറുത്തി ദാസന്‍ ഓട്ടോയില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു. പുറകെ അവരും എത്തി അവര്‍ വണ്ടി കുറച്ച് മുന്നിലായി രണ്ടു വണ്ടിയും നിറുത്തി എന്നിട്ട് അവര്‍ കാറില്‍ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഞങ്ങള്‍ ആകെ ഇല്ലാണ്ടായതുപോലെ തോന്നി.

ദാസന്‍ പ്രിന്‍സ് എന്നുവിളിച്ച് സംസാരുച്ചതുകൊണ്ട് പ്രിന്‍സിനെ മനസ്സിലായി.

അവരെല്ലാം ഓട്ടോയുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ ദാസന്‍ പറഞ്ഞു നിങ്ങളോരുത്തരും സ്വന്തം പേര് പറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെട് ഞങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ഈ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ പുതിയതാ 2 ദിവസം ആകുന്നു ഞങ്ങളുടെ കൈയില്‍ വന്നിട്ട് ഫ്രഷാ പിന്നെ അതുപോലെ 2 ദിവസത്തെ പഴക്കം ഉണ്ട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവര് പഠിച്ചു വരുന്നതേയുള്ളു. അതുകൊണ്ട് കൂടുതല്‍ പെര്‍ഫോമന്‍സ് അവരില്‍ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.

വന്നവരില്‍ ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു ഫ്രഷാ നമുക്കും വേണ്ടത് നമ്മള്‍ എല്ലാം ഇവരെ പഠിപ്പിക്കാം, ഫ്രഷായതുകൊണ്ട് പഠിക്കാനും ഇവര്‍ക്ക് എളുപ്പമായിരിക്കും.

വന്നവര്‍ ഓരോരുത്തരായി പരിചയപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.

ഒന്നാമന്‍ : ഞാന്‍ ടോണിയെന്ന് പറഞ്ഞു

രണ്ടാമന്‍ : ഞാന്‍ സജി

മൂന്നമന്‍ : ഞാന്‍ വിജേഷ്

നാലാമന്‍ : ഞാന്‍ ബിജു

അഞ്ചാമന്‍ : ഞാന്‍ പ്രിന്‍സ്

ആറാമന്‍ : ഞാന്‍ റോയി

എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും പേര് പറഞ്ഞു അതു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതിലൊരാള്‍ ചോദിച്ചു. എന്താ മക്കളുടെ പേര് ഞങ്ങള്‍ പേര് പറഞ്ഞില്ലേ അതുപോലെ ഒന്ന് പറ

അപ്പോള്‍ സ്‌നേഹ പറഞ്ഞു എന്റെ പേര് സ്‌നേഹ ഇവള്‍ നിമ്മിയെന്നു പറഞ്ഞു.

ടോണി പറഞ്ഞു നിന്റെ പേര് ഓക്കേ ഇവള്‍ ഇവളുടെ പേര് പറയട്ടേ ഞാന്‍ ടെന്‍ഷന്‍ കൊണ്ട് മിട്ടിയില്ല. അപ്പോള്‍ പ്രിന്‍സ് ചോദിച്ചു അവള്‍ഊമയാണോ അതോ മിണ്ടരുതെന്ന് വീട്ടില്‍ നിന്ന് പോന്നപ്പോള്‍ പറഞ്ഞായിരുന്നോ.

സ്‌നേഹ പറഞ്ഞു എടീ നീ നിന്റെ പേര് പറ അവര്‍ കേള്‍ക്കട്ടെയെന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ ചെറുതായി പിച്ചി.

അതിന്റെ വേദനയില്‍ ഓഹ് ഹ് ഹ ്ഹ് ആ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍, ഞാന്‍ നിമ്മി.

ടോണി അതുകേട്ടിട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു ഇതാണല്ലേ