Chapter Title : നിങ്ങൾ എന്നെ വെടിയാക്കി [അമവാസി]

ഇങ്ങു പൊന്നു

അവസാനം അവൻ പറഞ്ഞത് സുജയുടെ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിൽ അവനു അവന്റെ അമ്മയെ കണ്ട മതി പാവം.... എന്നിട്ടും നിഷ്കളഗം ആയി മുബ്ബിലെ വാതിലിനു എന്തേലും കുഴപ്പം ഇണ്ടോ പുറകിൽ വരണോ എന്ന് എന്ത് പാവം ആണല്ലേ അവൻ

സുജ ആരോട് കള്ളം പറഞ്ഞാലും അവനോടു പറയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ വലഞ്ഞു

സുജ : അപ്പു നീ പോയത് മുതൽ ഇവിടെ നടന്നത്.. നീ ഒട്ടുംനിന്റെ അമ്മയിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത കാര്യം ആണ് അപ്പു : അതിനു എന്ത് നടന്നു വിളിച്ചപ്പോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ സുജ : നീ എന്നോട് നിന്റെ ബുദ്ധി മുട്ട് പറയാത്ത പോലെ ഞാനും പറഞ്ഞില്ല അപ്പു : എന്റെ നിക്കക്കട്ടെ എനിക്ക് എവിടുന്നു പോണ വരെ കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു അല്ലോ അത് പോലെ അല്ല അമ്മയുടെ അവസ്ഥ എനിക്ക് അറിയാം അച്ഛനും നമ്മുടെ കുടുംബം...

അത് പറഞ്ഞതും സുജയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പാവം എന്റെ കുട്ടി ഇവിടുന്നു പോവാൻ നേരവും അവൻ എന്നെ കുറിച്ച് ഉള്ള ചിന്ത മാത്രം ആയിരുന്നു മനസ്സിൽ.. ഞാൻ ആണ് താൻ ഇവിടെ നിന്നോളം എന്നും അടഞ്ഞു അവനെ പറഞ്ഞു വിട്ടത്...എന്നിട്ട് സുജ നടന്നത് മുഴുവൻ അവനോടു പറഞ്ഞു.. ഇപ്പൊ താൻ നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ അടക്കം... ആദ്യം പറയുബ്ബോ ഒക്കെ.. Aaa.. Aaa എന്നൊക്ക മൂളിയ അവൻ പിന്നീട് പറയുന്നതിന് ഒന്നും മൂളാതെ.. എന്നാൽ അത് കേട്ടു നിക്കുന്നു അവന്റെ ശ്വാസം മാത്രം കേക്കാം... തന്റെ കൊച്ചു അമ്മ എന്ന് പറഞ്ഞു ജീവൻ ആയി കാണുന്ന അവൻ.... 🥲

സുജ : അപ്പു നീ കേക്കുണ്ടോ? അപ്പു : മ്മ്മ്

അപ്പുറത്ത് ചെറുതായി ഒരു തേങ്ങൽ കേക്കുണ്ട്

സുജ : ഒരു അമ്മ മോനോട് പറയാൻ പറ്റുവോ അറിയില്ലെടാ... നിന്റെ അമ്മ ഇപ്പൊ പഴയ സുജ അല്ലേടാ പര വെടി ആണ് 🥲

അതും പറഞ്ഞു ഒച്ചതിൽ കരഞ്ഞു....

: നീ പറ  എനിക്ക് ഇനി നീ അല്ലാതെ വേറെ ആരും ഇല്ല പക്ഷെ ഇതൊക്കെ ഞാൻ പറയാതെ ഇരുന്നാൽ എന്നെങ്കിലും നീ അറിയും അത് എന്റെ സ്വാർത്ഥ താല്പര്യത്തിന് വേണ്ടി ഒന്നും അല്ല ഈ അമ്മ അത് ചെയ്തത്... പക്ഷെ കുട്ടിയായ നിനക്ക് അത് എത്ര ഉൾകൊള്ളാൻ പറ്റും എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല... ഈൗ