Chapter Title : നിർമല 2 [SAINU]

കിട്ടാതെ നിർമല മോളെ ചുംബിച്ചോണ്ട് കിടന്നു.

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഉറക്കം കിട്ടാതെ വന്നതും നിർമല മോളുടെ നെറുകയിൽ തലോടികൊണ്ട് എഴുനേറ്റു.

പുറത്തേക്കു തുറന്നിട്ട ജനൽ പാളികളിലൂടെ അവൾ ദൂരേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരുന്നു.

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത അടങ്ങിയിട്ടില്ല.ചെറിയ ചെറിയ ജീവികളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ പുറത്തു നിന്നും കേൾക്കുന്നുണ്ട് അതൊന്നും തന്നെ അവളറിഞ്ഞിരുന്നില്ല .

എന്തോ ഓർത്തപോലെ കുറെ നേരം അവളാ ജനലരികിൽ ദൂരേക് കണ്ണും നട്ടു നോക്കിയിരുന്നു..

അമ്മയല്ലേ എല്ലാത്തിനും എന്നവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നു.

(ഇന്നലെ രാത്രി മീനു മോള് ശ്രീയെ കാണാതെ കരഞ്ഞപ്പോൾ.

നിർമലെ മോളെ ഇങ്ങിനെ അവന്റെ കൂടെ കൂട്ടിയാൽ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലാന്നു വേണ്ട.

നാട്ടുകാർക്ക് പറഞ്ഞു ചിരിക്കാൻ നമ്മളായിട്ട് കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി വെക്കേണ്ട.

എന്റെ അമ്മേ ഞാനെന്തു ചെയ്തിട്ട അമ്മ കാണുന്നതല്ലേ ദിവസവും ശ്രീ വന്നില്ലേൽ മീനു കാണിച്ച് കൂട്ടുന്നത്.

അമ്മയും അവളെ വഴക്കായിട്ടും സ്നേഹത്തോടെയും ഒക്കെ പറയാറില്ലേ അവൾ കേൾക്കാറുണ്ടോ. അവൾക്കു ശ്രീ യെ കണ്ടാലേ സന്തോഷം ഉണ്ടാകു ഞാനെന്താ ചെയ്യേണ്ടേ അമ്മ പറ.

മോളെ അതൊക്കെ ശരിയാ കൊച്ച് കുട്ടികൾ ആകുമ്പോ അങ്ങിനീയൊക്കെ ഉണ്ടാകും എന്ന് വെച്ചു അവരുടെ കൂടെ നമ്മളും ആടാൻ നിന്നാൽ അതിനെ നേരം കാണു.

നി വേണ്ടേ മോളെ അതൊക്കെ പറഞ്ഞു അവളെ മനസ്സിലാക്കിക്കാൻ.

അതിനെന്തിനാ അവളെക്കാളും നിനക്കല്ലേ അവനെക്കാണാഞ്ഞാൽ.

ഞാൻ ഒന്നും കാണുന്നില്ല അറിയുന്നില്ല എന്നു കരുതിയോ. പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നതാ.

അമയായിട്ട് എന്റെ മക്കളുടെ സന്തോഷം കളഞ്ഞെന്നു പറയരുതല്ലോ എന്ന് കരുതീട്ടാ.

അല്ലേൽ അവൻ വരുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞേനെ.

ഹോ എന്നാ അമ്മതന്നെ