Chapter Title : നിശാഗന്ധി 9 [വേടൻ]

തൊഴുത് നിൽകുമ്പോളാണ് മുന്നിൽ നിന്നൊരു വിളി ഒരു ചേച്ചി.. കൂടെ ഒരു പയ്യനും ഉണ്ട്..

അത് പറഞ്ഞതും അമ്മയെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു മുന്നോട്ട് വലിച്ചു ചേർത്ത് നിർത്തി.. ന്തോ ആ ചേർത്ത് പിടിക്കലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു അവർക്കുള്ള മറുപടി ന്നപോലെ...

"" ആഹ് ഇതാര് ഉഷയോ..?? "" അവരോട് കുശലം തിരക്കി സമയം പോയപ്പോ, അടുത്തുള്ള ന്നെ നോക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ ഞാൻ മനഃപൂർവം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു.

ന്നാൽ ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു അവിടുന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, നേരെ വെളിയിലും ഒന്ന് തൊഴുത് പോകാൻ നിന്ന ന്നെ തടഞ്ഞമ്മ, അമ്പലത്തിന്റെ പടിയിൽ ഇരുപ്പ് ഉറപ്പിച്ചു.. ന്നോടും ഇരിക്കാൻ കൈ കാണിച്ചു.

"" വീട്ടിലെ കാര്യം ചോദിച്ചത് മുതൽ മോന്റെ മുഖത്തെ വിഷമം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.. ന്താ പറ്റിയെ.. ഈ അമ്മയോട് പറയ്... ""

"" ഏയ്യ് ഒന്നുല്ലമ്മാ...

അമ്മക്ക് തോന്നണതാവും.. നിക്കൊരു വിഷമൊമില്ല... ""

"" മോനെ അമ്പലത്തിന് മുന്നിന്ന് ഈ അമ്മയോട് കള്ളം പറയല്ലേട്ടാ...

കണ്ടിട്ട് കുറച്ചേ ആയുള്ളൂ ങ്കിലും നിന്റെ ഉള്ളിലെ വിഷമം നിക്ക് മനസിലാവും... അതോണ്ട് ന്റെ കുഞ്ഞ് അമ്മയോട് പറ, ന്താ പറ്റിയെ ന്റെ കുട്ടിക്ക്... ""

ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ നിറഞ്ഞ വാത്സല്യം ന്നിലേക്ക് ചാലിച്ചു നൽകുന്ന ആ മുഖത്തെ പ്രസന്നത ന്നെ അത്രെയേറെ തളർത്തി..

മുഖം കൊണ്ട് പോലും ഓർമയില്ലാത്ത ന്റെ അമ്മയെ ഞാൻ അന്ന് അവരിലൂടെ കണ്ടു.. ഒരമ്മയുടെ സ്നേഹത്തെ ഞാൻ ഇന്ന് അറിഞ്ഞു., ഇതൊന്നും അനുഭവിക്കാൻ വിധികപ്പെടാത്ത ന്നെ പോലൊരുവന് ഇതിലും കൂടുതൽ ന്ത്‌ വേണം..

അന്ന് മൂന്നാമതൊരു സ്ത്രീക്ക് മുന്നിൽ ന്റെ