Chapter Title : നിശഗന്ധികളുടെ യാമം [Smitha]

നോക്കി നിന്ന് പോകുന്നത്ര ഭംഗിയുള്ള വയറും പൊക്കിളും. തടിച്ച മദാലസമായ തുടകള്‍, നീണ്ട കാലുകള്‍....ഒരു മത്സ്യകന്യക മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്നത് പോലെ.

നോക്കി നില്‍ക്കെ വിമലിന് തോന്നി, തന്‍റെ പാന്‍റ്സിനകത്ത് ഒരിളക്കം. ഒരു മുറുക്കം. ഒരു മുരളല്‍. പൊങ്ങിത്തടിയ്ക്കുകയാണ് കുണ്ണ. അയാള്‍ക്ക് പാന്‍റ്സിന്‍റെ മുന്‍ഭാഗം പിടിച്ച് ഒന്നമര്‍ത്തണമെന്നു തോന്നി.

പിന്നെ നിയന്ത്രിച്ചു, പാടില്ല.. മകളാണ്. മറക്കരുത്!

വിമല്‍ പിന്തിരിയാന്‍ ഭാവിച്ചപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് മാളവിക തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. അച്ഛന്റെയും മകളുടെയും കണ്ണുകള്‍ തമ്മിലുടക്കി. മകളുടെ കണ്ണുകളില്‍ മരണം മുമ്പില്‍ കണ്ടത് പോലെ ഒരു ഭയം അയാള്‍ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്. അതിനു ശേഷം അവളില്‍ ദേഷ്യം ഇരച്ചെത്തി. സമീപത്ത് കിടന്ന പുതപ്പെടുത്ത് അവള്‍ ദേഹം മറച്ചു. മൊബൈല്‍ ഷട്ട് ഡൌണ്‍ ചെയ്തു.

“പപ്പാ ഇവിടെ ഇതെന്ത് ചെയ്യുവാ?”

അവള്‍ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

“ഞാന്‍...”

എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ അയാള്‍ അവളെ നോക്കി. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ അവിടെ നിന്നും പിന്തിരിഞ്ഞു.

വിമല്‍ താഴേക്ക് തന്‍റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഓഫീസ് ഡ്രസ്സ് മാറി ഒരു ഷോട്സും ടീ ഷര്‍ട്ടും ധരിച്ച് ഹോളിലെക്ക് വന്നു. ടിവി റിമോട്ട് എടുത്ത് സോഫയില്‍ അമര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും ട്രെയില്‍ ചൂടുള്ള ചായയും സ്നാക്ക്സുമായി മാളവിക അവിടേക്ക് വന്നു.

അവള്‍ ട്രേ അയാള്‍ക്ക് മുമ്പിലുള്ള ടീപ്പോയില്‍ വെച്ചു. എന്നിട്ട് ചായക്കപ്പ് എടുത്ത് അയാള്‍ക്ക് നീട്ടി.

വിമല്‍ മകളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ലജ്ജയും പാരവശ്യവുമൊക്കെ അവളെ വല്ലാതെ കീഴടക്കിയത് അയാള്‍ കണ്ടു.

“മോളെ, ഐം റിയലി സോറി...”

അവളില്‍ നിന്നും ചായക്കപ്പ് വാങ്ങിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

“ഞാന്‍ മോളെ പേടിപ്പിക്കാം സര്‍പ്രൈസ് തരാം എന്നൊക്കെ ഓര്‍ത്താ അങ്ങോട്ട്‌ വന്നെ..അല്ലാതെ മോള്‍ കരുതുന്ന പോലെ...”

“പപ്പാ പ്ലീസ്...!”

അവള്‍ അനിയന്ത്രിതമായ ലജ്ജയോടെ അയാളുടെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു.

“ഐം സോറി ഐം സോറി ഐം സോറി....”

അവള്‍ ലജ്ജയോടെ, വളരെ വിഷമിച്ച് പറഞ്ഞു.

“പപ്പയെപ്പറ്റി ഞാന്‍ എപ്പഴേലും അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമോ? എങ്ങനെ തോന്നി പപ്പയ്ക്ക് അത് പറയാന്‍? പക്ഷെ ഞാന്‍...ഞാന്‍ ഇച്ചിരി കേയര്‍ഫുള്‍ ആകണാരുന്നു...”

“എന്ന് വെച്ചാല്‍ ഡോര്‍ ലോക്ക് ചെയ്യണാരുന്നു, എന്നല്ലേ?”

അയാള്‍ ഉറക്കെ