Chapter Title : നിതംബേശ്വരി [കൊമ്പൻ]

ചരിഞ്ഞു കിടപ്പായിരുന്നു. ഞാനും അരികിൽ ചന്തി അമർത്തി ഇരുന്നു. “ചെറിയമ്മേ” ന്നു വിളിച്ചതും കണ്ണ് തുറന്നു. “തല വേദന കുറവുണ്ടോ?” എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. ചെറിയമ്മ കട്ടിലിൽ എണീറ്റിരുന്നുകൊണ്ട് മുടി ഉച്ചിയിൽ കെട്ടിവെച്ചു. “ദേ അമ്മാവൻ വന്നിട്ടുണ്ട്.... ചോദിച്ചു....” “മുഖം കഴുകിയിട്ട് വരാം ട്ടോ” എന്നും പറഞ്ഞ് ചെറിയമ്മ എന്റെ കവിളിൽ ഒന്ന് മുത്തിയശേഷം എണീറ്റ് നടന്നു. വിശ്വനമ്മാവൻ ചായ കുടിക്കയായിരുന്നു. രേണുക ചെറിയമ്മയും ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നതും “സുഖാണോ” എന്നൊക്കെ വിശ്വനമ്മാവൻ ചോദിച്ചു. ചെറിയമ്മ ചിരിച്ചു തലയാട്ടി. “ചന്ദ്രനെപ്പോഴാ വരിക?” ആ ചോദ്യത്തിന് തല താഴ്ത്തിയാണ് “അടുത്ത ഞായറാഴ്ച” എന്ന് ചെറിയമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞത്. മറ്റുള്ളവർക്ക് നാണിച്ചു പറയുന്നത് പോലെയായി തോന്നുമെങ്കിലും എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു, ഇഷ്ടത്തോടെയല്ല ചെറിയമ്മയത് പറയുന്നത് എന്ന്. കുട്ടിപ്പട്ടാളത്തിനും എനിക്കും 50 രൂപ വെച്ച് അമ്മാവൻ തരികയുണ്ടായി. അതമ്മവന്റെ പതിവാണ്. അമ്മാവന് രണ്ടു പെണ്മക്കളാ... ലേഖയും വിദ്യയും, രണ്ടാളുയുടെയും കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ അന്ന് പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ചെറിയമ്മ അടുക്കളയിലെ ജോലിയും മുത്തശ്ശിക്ക് കാല് തിരുമ്പലും കഴിഞ്ഞ ശേഷം മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ചെറിയമ്മയുടെ മുഖം മ്ലാനമായിരുന്നു. ചെറിയമ്മയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ചെറിയമ്മയുടെ വലം കൈ പിടിച്ചു ബെഡിലേക്കിരുത്തി, “ഇക്കിളി ഇടട്ടെ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. “പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞോ?” ചെറിയമ്മ കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ? “ഉം ഇനിയും ദിവസമുണ്ടല്ലോ.” ചെറിയമ്മ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നിരുന്നുകൊണ്ട് എന്റെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലോടിച്ചു. “കിച്ചു, എന്നെ എപ്പോ വേണമെങ്കിലും ചെറിയച്ഛൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകും. അതുകൊണ്ട് നീ….” സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ ചെറിയമ്മയെ ഞാൻ ഇറുകെ പുണർന്നതും ചെറിയമ്മ പറഞ്ഞത് മുഴുമിപ്പിക്കാതെ എന്നെ മുഖം മുഴുവനും ചുംബിച്ചു. “നിനക്കെന്നെ ഒരുപാടിഷ്ടമാണെന്നു എനിക്കറിയാം. പക്ഷെ.....” “ചെറിയമ്മേ പോകല്ലേ, എനിക്ക് പിന്നെയാരാ.” “എന്നായാലും പോകേണ്ടതല്ലേ.” അൽപ നേരം ഞാനും ചെറിയമ്മയും ഒന്നും മിണ്ടിയതേയില്ല. “നാളെ ക്‌ളാസ്സുള്ളതല്ലേ വാ കിടക്കാം” ചെറിയമ്മ എന്നെയും പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചരിഞ്ഞതും, ഞാൻ ചെറിയമ്മയുടെ മേലെ കിടന്നു. ഞങ്ങൾ കൈകൾ കോർത്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. “എനിക്ക് ചെറിയമ്മയെ ജീവനാ.” “എനിക്കും! നീ പഠിച്ചു ജോലി കിട്ടിയിട്ട് നല്ലൊരു പെണ്ണിനെ കല്യാണം കഴിക്കണം.” “ഉഹും, എനിക്ക് ആരും വേണ്ട.”