Chapter Title : ഞാന്‍ അനിതാ മേനോന്‍ -4 ( പെന്‍സില്‍ )

വായിച്ചു തല കറങ്ങിയ

ഞാന്‍ കുറെ കഴിഞ്ഞാണ് ഉണര്‍ന്നത് . ഞാന്‍ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ചെന്നപ്പോള്‍ ഏട്ടന്റെ

ഫ്രണ്ട് വിളിചിരുനെനും യേട്ടനെ ഇന്നലെ അവര്‍ അകത്താക്കിയെന്നും കേട്ടപ്പോള്‍

എന്‍റെ സകല പിടിയും വിട്ടു അച്ഛനെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു ഞാന്‍ .അച്ഛനും കൂടെ

കരയുനുണ്ടായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം അസ്തമിച്ചതായി എനിക്ക് തോന്നി ....രാത്രി

അച്ഛനെന്നെ വിളിച്ചു എന്റെ തീരുമാനം എന്താന്നെനു ചോദിച്ചു ...ഞാനൊന്നും

മിണ്ടിയില്ല .അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു എന്റെ മകന്‍ നിനെ വഞ്ചിചെങ്കിലും നിനക്കെന്റെ

മോളായി ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ ഇവിടെ കഴിയാം ..നിനക്കൊരു വിവാഹം

വേണമെങ്കില്‍ അതും ഞാന്‍ നടത്തി തരാം അവന്റെ സ്വത്തും എല്ലാം

നിനക്കുള്ളതായിരിക്കും , ആലോചിച്ചു പറയാന്‍ പറഞ്ഞു ....ഞാനന്ന് മുഴുവന്‍

ആലോചിച്ചു .. ശരാശരി വരുമാനക്കാരനായ എന്‍റെ അച്ഛനു ഒരു ബാദ്ധ്യതയായി

തിരിച്ചു പോവുന്നതിലും നല്ലത് എന്റെ ജീവിതമോ പോയി . ഞാനിവിടെ നിന്നാല്‍

അച്ഛനെയും എന്റെ കുടുംബത്തെയും സഹായിക്കാന്‍ കഴിയും അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ

രാജീവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ച് എല്ലാ മാസവും നല്ലൊരു തുക വീടിലേക്ക്‌

വിട്ടുരുന്നു ഞാന്‍ . ഞാന്‍ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു ....എന്നെ കെട്ടിച്ചു വിട്ട

വീടാണിത് അച്ഛന് സമ്മതമാണെങ്കില്‍ ഞാനിവിടെ നിന്നോളാമെന്ന് ....അച്ഛന്‍

സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു എന്റെ സകല സ്വത്തും നിനക്ക് ഞാന്‍ തരാം .നിനക്ക്

പോണമെന്ന് തോന്നുന്നത് വരെ നിനക്കിവിടെ കഴിയാമെന്നു .തല്‍ക്കാലം ഏട്ടന്‍

ജയിലില്‍ ആയതു ആരോടും പറയണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു .

എന്‍റെ പ്രസരിപ്പെല്ലാം പോയി റോസേ മോള്‍ പലവട്ടം ചോദിച്ചിട്ടും ഞാന്‍

അവളോടൊന്നും പറഞ്ഞില്ല...അവളെന്നെ ചൂടാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എനിക്കൊന്നിനും

ഒരു മൂഡ്‌ ഇല്ലായിരുന്നു . ഇത്രയൊക്കെ ആയിട്ടും രാജീവേട്ടനെ കുറ്റപെടുത്താന്‍

എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല . ഞാനൊരു മരപ്പാവയെ പോലെയായി .

കഷ്ടകാലം വരുമ്പോള്‍ പറി പാമ്പായി തിരിഞ്ഞു കൊത്തുമെന്നു ആരോ
പറഞ്ഞപ്പോലെ ഒരു ദിവസം നോക്കിയപ്പോള്‍ ജോലിക്കാരിയെ

കാണുന്നില്ല..എല്ലായിടത്തും നോക്കിയപ്പോള്‍ അവരുടെ ബാഗ്ഗുമില്ല ...സംശയം തോന്നിയ

ഞാന്‍ അലമാരി തുറന്നപ്പോള്‍ അതിലിരുന്ന രണ്ടു ലക്ഷം രൂപയും എന്‍റെ

പുറത്തിരുന്ന ആഭരണങ്ങളും നഷ്ടപെട്ടെന്നു മനസ്സിലായി ..പോലീസില്‍ പരാതി

കൊടുത്തെങ്കിലും ഏട്ടന്‍ പത്രപരസ്യം ചെയ്തപ്പോള്‍