Chapter Title : ഞാന്‍ അനിതാ മേനോന്‍-7 [Pencil]

വിട്.....ഞാന്‍ മോള്‍ക്ക്‌ കയ്യില്‍

പിടിച്ചു കളഞ്ഞു തരാം.....അമ്മയും മക്കളും ഒരിക്കലും ഇങ്ങിനെയൊന്നും ചെയ്തു

കൂടാ.....അമ്മ പിന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല മോളെ......പ്ലീസ്...അമ്മയെ വിട്

മോളൂ......അമ്മയോച്ച വെക്കും എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു........അമ്മ ഒച്ച വെച്ച ചേച്ചിയെ ഉണര്‍ത്തിയാല്‍ ചേട്ടന്‍ അടുത്തില്ലാത്ത ചേച്ചിക്കും പിന്നെ ഞാന്‍

വേണ്ടി വരും.....അതോടെ മീനാക്ഷിയമ്മക്ക് അവള്‍ തന്നെ വിടില്ലെന്ന്

ഉറപ്പായി.............മകളുടെ കരുത്തന്‍ കുണ്ണ വര്‍ഷങ്ങളായി വരണ്ടു കിടന്ന തന്‍റെ

പൂറിലേക്ക് ആഴുന്നിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവര്‍ വേദനകൊണ്ട് ഞരങ്ങി പോയി......ഒരു

ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ തന്‍റെ ഉള്ളില്‍ കയറിയിറങ്ങുന്ന അവളുടെ സാധനത്തിന്റെ

മുഴുപ്പും കരുത്തും അവര്‍ക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു .

നിസ്സഹായയായി ഉച്ച വെക്കാന്‍ പോലും കഴിയാത്ത ആ അവസ്ഥയില്‍ മരവിച്ചു

കിടന്നു കൊടുക്കാനെ പാവം സ്ത്രീക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു .

അമ്മയുടെ വരണ്ട പൂര്‍ ഉഴുതു

മറിച്ച അനിത അവളുടെ വായില്‍ നിന്നും അല്പം തുപ്പലെടുത്തു അമ്മയുടെ പൂറ്റില്‍

തേച്ച ശേഷം വീണ്ടും ആഞ്ഞടിച്ചപ്പോള്‍ വേദന കുറഞ്ഞ ആശ്വാസത്തില്‍ മീനാക്ഷിയമ്മ

ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. പറന്നടിക്കുന്ന മകളുടെ കരുത്തും ആവേശവും കണ്ടു മരവിച്ചു

കിടന്ന അവരുടെ മനസ്സ് പ്രതിരോധിക്കുനുന്ടെങ്കിലും ശരീരം ഇടയ്ക്കു സുനിതയുടെ

ചലനങ്ങള്‍ക്കൊത്തു ചാഞ്ചാടുന്നോ എന്നവര്‍ സംശയിച്ചു....... തന്നില്‍ ആഴുനിറങ്ങുന്ന

അവളുടെ വികാരം തന്നിലും ചെറു ചലനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നോ എന്നവര്‍

ഭയപെട്ടു.......പാടില്ല...തന്നിലെ അമ്മക്ക് ഒരിക്കലും മകളുടെ ഭോഗവസ്തുവാവാന്‍

കഴിയില്ല....അപമാനവും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും അവരെ പൊതിഞ്ഞു

......സുനിതയപ്പോള്‍ സമാപ്തിയിലേക്ക് അടുത്തിരുന്നു.....വല്ലാത്തൊരു മുരള്‍ച്ചയോടെ അവളാ മദര്‍ പൂറ്റിലെക്ക് നിറയൊഴിച്ചു ......തന്‍റെ ഉളില്‍

തിളച്ചുമറിയുന്ന മകളുടെ വികാരം നിറഞ്ഞു പുറത്തേക്കു ഒഴുകുമ്പോഴും മരവിച്ച

മനസ്സും ശരീരവുമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു പാവം മീനാക്ഷിയമ്മ .......അവരുടെ

നെഞ്ചില്‍ തളര്‍ന്നു കിടന്ന സുനിതയെ