Chapter Title : ഞാന്‍ നമിത 7 [Kambi Chettan]

ടൂ മച്ച് ടര്‍ബുലന്‍സ്. പ്ലീസ് ബി സീറ്റഡ്. വിയര്‍ യുവര്‍ സീറ്റ് പ്ലീസ്” ചേട്ടന്‍ എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് കൊണ്ട് അടിയുലുന്ന വിമാനത്തില്‍ നടന്ന് ഞങ്ങളുടെ സീറ്റിന്‍റെ അടുത്ത് എത്തി. എന്നെ സീറ്റില്‍ പിടിച്ചിരുത്തി ചേട്ടന്‍ എന്‍റെ സീറ്റ് ബെല്‍റ്റ്‌ ഇട്ട് തന്നു. അപ്പോള്‍ വിമാനത്തിന്‍റെ ഉലച്ചില്‍ കാരണം ചേട്ടന്‍റെ കൈപത്തി എന്‍റെ പൂറില്‍ ശരിക്കും അമര്‍ന്നു. ചേട്ടന്‍ സോറി പറഞ്ഞു. പിന്നെ സ്വയം സീറ്റ് ബെല്‍റ്റ്‌ ധരിച്ചു. എനിക്ക് പേടിയായി. ഞാന്‍ ചേട്ടന്‍റെ കൈയ്യില്‍ കയറി പിടിച്ചു ചേട്ടന്‍റെ തോളില്‍ ചാരി കിടന്നു. ചേട്ടന്‍ എന്‍റെ തോളില്‍ കൂടി കൈയ്യിട്ട് എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് സമാധാനിപ്പിച്ചു. “പേടിക്കണ്ട. ആകാശത്ത് കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ടാണ്. ഇതൊക്കെ സാധാരണയാണ്.” ചേട്ടന്‍ പതിയെ എന്‍റെ നെറ്റിയില്‍ ഒരു ഉമ്മ തന്നു. എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സമാധാനം തോന്നി. എന്നാലും വിമാനത്തിന്‍റെ ആടിയുലച്ചിലും വിറയലും ഉള്ളിലെ ഏതോ രണ്ട് മൂന്ന്‍ കുട്ടികള്‍ വാവിട്ട് കരയുന്നതും എന്നില്‍ ഭീതി ഉളവാക്കി. ഞാന്‍ കണ്ണുമടച്ച് ചേട്ടന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ന്നു കിടന്നു.

ഉള്ളില്‍ വിമാനത്തിന്‍റെ ക്യാപ്റ്റന്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. എയര്‍ ഹോസ്റ്റസ്മാരും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. ഞാന്‍ ചേട്ടന്‍റെ മാറില്‍ പറ്റിച്ചേര്‍ന്നു കിടന്നു. ചേട്ടന്‍റെ ഒരു കൈ നേരത്തേ എന്‍റെ തോളില്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ മറ്റേ കൈ കൂടി പുറത്ത് കൂടി എന്നെ വട്ടം ചുറ്റി വയറില്‍ അമര്‍ത്തി പിടിച്ചിരുന്നു. മരണ ഭയം ഗ്രസിച്ച ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ആശ്വാസം ചേട്ടന്‍ എനിക്ക് പകര്‍ന്നു തന്നു. “മോളേ” ചേട്ടന്‍റെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ആ വിളി കേട്ട് ഞാന്‍ പുളകിതയായി. എത്ര സ്നേഹത്തോടെയാണ് എന്നെ മോളേ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ പ്രതികരിക്കാതെയായപ്പോള്‍ എന്നെ ഒന്ന് കുലുക്കി കൊണ്ട് ചേട്ടന്‍ ഒന്ന് കൂടി വിളിച്ചു, “മോളേ.” “ഊം” ഞാന്‍ വിളി കേട്ടു. ചേട്ടന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ചേട്ടന്‍റെ മുഖം എന്‍റെ തൊട്ടടുത്ത്‌. ചേട്ടന്‍റെ നിശ്വാസം എന്‍റെ മുഖത്ത് തട്ടി. ഒരു ഉമ്മ കൊടുക്കാന്‍ തോന്നി. “അവര്‍ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ നീ?” ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു. “എന്താ?” എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. “കാലാവസ്ഥ