Chapter Title : ഞാന്‍ നമിത 7 [Kambi Chettan]

മോശമായത് കൊണ്ട് പ്ലെയിന്‍ കോലാപൂരില്‍ ഇറക്കാന്‍ പോകുകയാ എന്ന്. ഈ അവസ്ഥയില്‍ മുന്നോട്ട് പോകാന്‍ പറ്റില്ലാന്ന്.” എനിക്കാകെ പരിഭ്രമമായി. കോലാപൂരോ? ഇങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലം മുന്‍പ് കേട്ടിട്ട് പോലുമില്ല. വെറും പൂറ്‌ എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇത് പക്ഷേ... എനിക്ക് ആകെ പേടിയായി. ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം. ആദ്യമായിട്ടാണ് നാട്ടില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് തന്നെ. എന്നിട്ടിപ്പോ...

എന്‍റെ പരിഭ്രമം ചേട്ടന് മനസിലായി എന്ന് തോന്നുന്നു. “പേടിക്കണ്ട മോളേ. അവര്‍ നമുക്ക് താമസിക്കാന്‍ റൂം തരും. കാലാവസ്ഥ ശരിയകുമ്പോള്‍ മുംബൈക്ക് കൊണ്ട് പോകും.” ചേട്ടന്‍ സമാധാനിപ്പിച്ചു. എന്നാലും എനിക്കത്ര സമാധാനമായില്ല. റൂം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍.... എന്‍റെ സംശയം മനസിലായിട്ടെന്ന പോലെ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു, “അവര്‍ സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടലില്‍ റൂം തരും. ഒട്ടും പേടി വേണ്ട.” ദൈവമേ സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടലോ!! എനിക്ക് അത്ഭുതം മറയ്ക്കാനായില്ല. “പേടിക്കണ്ടാട്ടോ.” ചേട്ടന്‍ എന്നെ രണ്ട് കൈ കൊണ്ടും ചേര്‍ത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ചേട്ടന്‍റെ ഈ പ്രവര്‍ത്തി എന്നില്‍ അത്ഭുതവും എന്നാല്‍ അതേ സമയം സന്തോഷവും ഉണ്ടാക്കി. ഞാനും ചേട്ടനെ ഇറുകെ പുണര്‍ന്ന് സീറ്റില്‍ അമര്‍ന്നിരുന്നു. ആടിയുലഞ്ഞ് വിമാനം കോലാപൂരില്‍ ഇറങ്ങി. പക്ഷേ ഈ ആടിയുലച്ചിലൊന്നും ചേട്ടനെ പറ്റിച്ചേര്‍ന്നു കിടന്ന ഞാന്‍ അറിഞ്ഞതേയില്ല.

വിമാനത്തിലെ ചിലര്‍ ജീവനക്കാരോട് കയര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “മണ്ടന്‍മാര്‍. വെറുതേ ചിലക്കുക എന്നല്ലാതെ. വെറുതേ ഒച്ചയെടുത്താല്‍ വലിയ ആളായി എന്നാ വിചാരം. ഇത് പോലെ കാലാവസ്ഥ മാറിയാല്‍ പിന്നെ എങ്ങനെ പ്ലെയിന്‍ പറപ്പിക്കാനാ. എല്ലായിടത്തും കാണും ഇങ്ങനത്തെ കുറെ അലവലാതികള്‍” ചേട്ടന്‍ പറയുന്നത് കേട്ട എനിക്ക് അത് ശരിയാണെന്ന് തന്നെ തോന്നി. “മോള് വീട്ടില്‍ വിളിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ പറയൂ. മുംബൈയില്‍ ആരാ ഉള്ളത്? അവരേയും വിളിച്ച് പറയൂ. ഇല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ പേടിക്കും.” ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് എനിക്ക് അതേ പറ്റി തോന്നിയത് തന്നെ. സത്യത്തില്‍ ആ ചേട്ടന്‍റെ കൂടെയായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ മറന്നു പോയിരുന്നു. വിമാനത്താവളത്തിലെ ജീവനക്കാര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ബസ്‌ അറേഞ്ച് ചെയ്ത് തന്നു. ഞങ്ങള്‍ അതില്‍ കയറി ഹോട്ടലില്‍ എത്തി. ഹോ! എന്ത് സ്റ്റൈലന്‍ ഹോട്ടല്‍! ചിത്രങ്ങളില്‍ കണ്ടിട്ടേയുള്ളൂ. ഇപ്പോഴിതാ നേരിട്ട് കാണാനും