Chapter Title : ഞാൻ സ്മിത [പഴഞ്ചൻ]

ഒരാൾ... ആണോ?... അവളുടെ ചിന്തകൾ കൂടി കൂടി വന്നു... കാലിനിടയിൽ ചെറിയ നനവ് അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് തന്റെ മദനച്ചെപ്പിൽ തേൻ പൊടിഞ്ഞെന്ന് മനസ്സിലായത്... അവളുടെ മുഖത്ത് നാണം ഇരച്ച് കയറി... നൈറ്റി പൊക്കി പൂവിതളുകളിൽ ഒന്ന് തലോടി അവൾ... എന്നിട്ട് പുതപ്പിട്ട് തലവഴിമൂടി ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു...

പിറ്റേന്ന്... അടുക്കളയിൽ...

“ മോളേ... എന്താ ഒരു ഉറക്കക്ഷീണം... “ കളിയാക്കുന്നതു പോലെ സരോജം ചോദിച്ചു... എന്തോ അർത്ഥം വച്ച് ചോദിച്ച പോലെ തോന്നി സ്മിതയ്ക്ക്... അതിനു കാരണം രമേശനാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചാണോ ഈ ചോദ്യം... അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു മന്ദസ്മിതം വിരിഞ്ഞു... എന്തെങ്കിലും ക്ഷീണം കാണുന്നെങ്കിൽ അതിനു കാരണം നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവാണ് എന്ന് പറയണമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി...

“ നീ ഈ ചായ അച്ഛന് കൊണ്ടു പോയി കൊടുക്ക്… ആ തക്കാളിത്തോട്ടത്തിലേക്ക് രാവിലെ തന്നെ തൂമ്പയുമായി പോയതാ... “ മരുമകൾക്ക് ചായ നിറച്ച ഗ്ലാസ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് സരോജം പറഞ്ഞു... അവൾ അതുവാങ്ങി പറമ്പിലേക്കിറങ്ങി... അതാ പറമ്പിന്റെ ഒരു മൂലയ്ക്ക നിന്ന് കിളയ്ക്കുന്നു തന്റെ അമ്മായപ്പൻ... ദേഹത്ത് ഒരു മുണ്ട് മാത്രമേ ഉള്ളൂ... അത് മടക്കിക്കുത്തിയിരിക്കുന്നു... ദേഹത്ത് പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് ആ രോമക്കാട്ടിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന കാഴ്ച... രാവില തന്നെ തന്റെ ദേഹത്തിന് ചൂടുപിടിക്കുന്നതു പോല തോന്നി അവൾക്ക്...

“ അച്ഛാ... ദേ ചായ... “ അവളുടെ ഒച്ച കേട്ട് വാഴയ്ക്ക തടമെടുത്തിരുന്ന നാരായണൻ പണി നിർത്തി തൂമ്പ താഴെ വച്ച് അവളുടെ നേർക്ക് നോക്കി... കുളിച്ച് മുടി വകഞ്ഞ് പിന്നിൽ കെട്ടി ഒരു വെള്ള മുണ്ടും നേര്യതും ഉടുത്ത്