Chapter Title : ഞാൻ സ്മിത [പഴഞ്ചൻ]

അടുത്തു നിൽക്കുന്ന മരുമകളെ അയാൾ ഒന്നോടിച്ച് നോക്കി... അവൾ തന്റെ മുഖത്ത് നോക്കുന്നില്ല... നേരത്തെ ചെയ്ത്തിന്റെ നാണം...

“ ഉം... കുറച്ച് അടിക്കാട് കൂടി വെട്ടിത്തെളിക്കാനുണ്ട്... എന്നാലേ കെളക്കാൻ ഒരു സുഖമുള്ളൂ... “ അതു പറയുമ്പോൾ സ്മിതയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി മിന്നിമായുന്നത് അയാൾ കണ്ടു... സ്മിത അവിടെ നിൽക്കാനാവാതെ അവിടുന്ന് അടുക്കളയിലേക്ക് മാറി...

“ എന്തായാലും നമ്മുടെ മരുമോളുടെ മുഖത്തൊരു സന്തോഷമൊക്കെ കാണുന്നുണ്ട്... കുറച്ച് ദിവസമായി ആകെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുകയാ അവൾ... എന്താ കാരണമെന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് പറയുന്നുമില്ല... ഉം... “ ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞിട്ട് സരോജം തന്റെ നടുവ് തിരുമ്മി...

“ നിന്റെ നടു ഞാൻ തിരുമ്മിത്തരാം സരോജം... “ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് നാരായണൻ പറഞ്ഞു...

“ അയ്യോ... വേണ്ട വേണ്ട... ഇന്നാളൊരു ദിവസം തിരുമ്മി തിരുമ്മി മനുഷ്യനെ ഒരു വഴിയാക്കി... “ നാരായണൻ തിരുമ്മുമ്പോൾ നാരായണന്റെ പേശീബലം മഴുവൻ അവരുടെ മേൽ പ്രയോഗിക്കുന്നതു പോലെയാണ് തോന്നാറ്... “ ഞാൻ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം സ്മിതയോട് ഒന്ന് തിരുമ്മിത്തരാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... “ അതു പറഞ്ഞിട്ട് അവർ അകത്തേക്ക് പോയി...

“ വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട... “ എന്നു പറഞ്ഞ് നാരായണനും അകത്തേക്ക് പോയി... വൈകിട്ട് കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് ചെന്ന നാരായണൻ കാണുന്നത് തന്റെ ഭാര്യയുടെ അടുത്തിരുന്ന് പാത്രത്തിൽ നിന്ന് കുഴമ്പ് കൈകളിൽ കോരിയെടുക്കുന്ന മരുമകളെയാണ്... കട്ടിലിൽ കമിഴ്ന്ന് കിടക്കുന്ന സരോജത്തിന്റെ ഇടത്തായി ഇടതുകാൽ കട്ടിലിനു താഴേക്കിട്ട് അവരുടെ നടുവിന് കുഴമ്പിടുന്ന സ്മിതയെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അവളെ നോക്കി... ഇപ്പോൾ കുളിച്ചതാണെന്ന് തോന്നുന്നു… അവളുടെ അടുത്തെത്തി തോളിൽ കൈവച്ചു അയാൾ... അവൾ ഞെട്ടി തല ചെരിച്ചു... അപേക്ഷ പോലെ വേണ്ട എന്ന് തലയാട്ടി... നാരായണൻ അപ്പോൾ തന്നെ അവിടെനിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി... അവളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല... സ്മിതയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ആശ്വാസം വന്നുചേർന്നു...

ചെറിയ തട്ടലും മുട്ടലുമായി കാര്യങ്ങൾ അങ്ങിനെ പോകവേയാണ് സ്മിതയുടെ വല്യച്ഛന്റെ മോളുടെ കല്യാണം വന്നത്... നാരായണനോട് സ്മിതയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അവളെയും കൂട്ടി പോകാൻ സരോജമാണ് പറഞ്ഞത്... കാരണം രമേശൻ കടയിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലായി വരുന്നതേയുള്ളൂ...