Chapter Title : ഞാൻ സ്മിത [പഴഞ്ചൻ]

ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ തന്റെ മരുമകളുടെ മുഖത്ത് കൂടിവരുന്ന കാർമേഘങ്ങളുടെ കാരണം നാരായണന് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു... സരോജം അയൽവക്കത്തും രമേശൻ കടയിലും പോയ ഒരു ദിവസം അവളോട് ഇതിനെപ്പറ്റി തിരക്കാൻ നാരായണൻ തീരുമാനിച്ചു...

ഭാര്യ പോയതിനു പിന്നാലെ സ്മിത എവിടെയെന്ന് തിരക്കി നാരായണൻ വീടിന്റെ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് ചെന്നു... അലക്ക് കല്ലിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് കല്ലിൽ തുണി വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് നാരായണൻ അങ്ങോട്ട് വച്ചു പിടിച്ചു... അടുക്കള വാതിലിനു പുറത്തെത്തിയ നാരായണൻ വീടിന്റെ പുറകിൽ വലതു മൂലയ്ക്കലായി നിന്ന് തുണി കഴുകുന്ന സ്മിതയെയാണ് കണ്ടത്... വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന നൈറ്റിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു... ഉള്ളിലെ പാവാടയിലെ വള്ളിയിൽ മടക്കി കുത്തിയിരിക്കുന്നു... മുട്ടിനു മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന നൈറ്റിയുടെ താഴേക്ക് സോപ്പു പതയിൽ കുളിച്ച അവളുടെ വെളുത്ത കാലുകൾ കണ്ടു... എന്തു നിറം... കണങ്കാലിൽ ചുറ്റിക്കിടക്കുന്ന സ്വർണ്ണപാദസരം... പുറംതിരിഞ്ഞു നിന്ന് ബക്കറ്റിൽ നിന്ന് തുണിയെടുക്കുന്ന അവളുടെ ഉലയുന്ന നൈറ്റികൾക്ക് മുകളിലേക്ക് നോട്ടമെത്തിയപ്പോൾ അൽപം തള്ളി നിൽക്കുന്ന ആ ഉരുണ്ട ചന്തികളുടെ ഇടയിലേക്ക് നൈറ്റി കേറി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ഒന്ന് വെള്ളമിറക്കി... ഇളകുന്ന ആ പിന്നാമ്പുറത്തിൽ തന്നെ നോട്ടം ചെലുത്തിക്കൊണ്ട് നാരായണൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് മുരടനക്കി...

പിറകിൽ ശബ്ഗം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ സ്മിത കണ്ടത് തന്റെ നേർക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്ന അമ്മായിയപ്പെനെയാണ്... അലക്കാനായെടുത്ത തുണി കല്ലിൽ വച്ച് അവൾ തിരിഞ്ഞ് നിന്നു...

“ എന്താ അച്ഛാ... “സ്മിതയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവളുടെ നൈറ്റിയുടെ മുന്നിലായി എഴുന്നു നിൽക്കുന്ന ഗോപുരങ്ങളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് നാരായണൻ ഒന്നു ചുമച്ചു...

“ മോളോട് ഒരു കാര്യം