Chapter Title : ഞാനും ബംഗാളിയും ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ [The Artist]

ഖാൻ, താൻ എന്നെ സലീം എന്ന് വിളിച്ച മതി. തന്റെയോ?

ഞാൻ : എന്റെ പേര് ആദിത്യ, എല്ലാവരും ആദി ന്നാ വിളിക്കാറ്.

സലിം : ആ ആളെ പോലെ തന്നെ നല്ല ഭംഗി ഉള്ള പേര്. ആദി കൊള്ളാം. ആദി പഠിക്കുവാനോ?

ഞാൻ : അതെ ഞാൻ ഇപ്പോ ഡിഗ്രി ക്ക് പഠിക്കുവാ.

സലിം : ഡിഗ്രി ക്ക് ആണോ, അപ്പൊ ലൗവർ ഫ്രണ്ട്‌സ് ഒക്കെ ആയിട്ട് അടിപൊളി life ആകുമല്ലോ.

ഞാൻ : ഫ്രണ്ട്‌സ് ഒക്കെ ഉണ്ട് ലൗവർ ഒന്നും ഇല്ല. ഞാൻ സിംഗിൾ ആണ്.

സലിം : അത് നുണ, ഇത്രേം സുന്ദരി ആയ താൻ single ആണെന്ന് പറയുമ്പോ... അവിടുത്തെ ആണുങ്ങൾക്ക് ആർക്കും കണ്ണ് കാണില്ലേ. കൊതികൊണ്ട് പോകാത്തത് എന്താ.

ഞാൻ : അയ്യോ കൊത്താൻ ഒക്കെ കുറെ പേര് നോകിയതാ, ഞാനാ ഓടിച്ചു വിട്ടേ.

സലിം : അയ്യോ അതെന്തേ, അത്രക്ക് ഭീകരി ആണോ അപ്പോ?

ഞാൻ : അതല്ല, എനിക്ക് എന്തോ, പ്രേമിക്കാൻ ഒന്നും തോന്നിയില്ല. അതാ.

സലിം : അതെന്താ തോന്നാതെ. ഞാൻ ഒക്കെ ആയിരുന്നെ കൊത്തി കൊണ്ട് പോയി കടിച്ചു തിന്ന് കഴിഞ്ഞേനെ. ( സലിം എന്റെ തുടിച്ചു നിക്കുന്ന മാറിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, എനിക്ക് അത് കണ്ടപ്പോൾ ന്തോ പെട്ടന്ന് ഒരു തരിപ്പ് കയറി മൊത്തത്തിൽ )

ഞാൻ ( ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ) : അയ്യോ അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്തേക്കല്ലേ. ഈ പാവം ജീവിച്ചു പൊക്കോട്ടെ.

സലിം : അയ്യോ വേദനിപ്പിക്കില്ല, ഈ പഴം വേദനിപ്പിച്ചു കഴിക്കാൻ ഒക്കെ ആർകെങ്കിലും തോന്നുമോ. പതിയെ കൊത്തികൊണ്ട് പോയി ആസ്വദിച്ചു അല്ലെ കഴിക്കൂ.

അയാൾ എന്താ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് എനിക് മനസ്സിലായി, എന്നാലും ഞാൻ അത് മുഖത്തു കാണിച്ചില്ല. ചിരിച്ചു കൊടുത്തു

ഞാൻ : ചേട്ടന് ലൗവർ ഒന്നും ഇല്ലേ, സ്വന്തമായിട്ട് കൊത്തി തിന്നാൻ.

സലിം : അവിടെ നാട്ടിൽ ഭാര്യ ഉണ്ട് . ഒരു കുട്ടിയും ഉണ്ട്. ഇവിടെ വന്നേ പിന്നെ വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി.

ഞാൻ : അതെന്താ അങ്ങനെ?

സലിം : ഇവിടുത്തെ girls നേ കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി ഉണ്ട്. അപ്പോ വിചാരിച്ചു ഇവിടുന്ന് വല്ലോം കല്യാണം കഴിച്ച മതിയാരുന്നു എന്ന്.

ഞാൻ : ഓ. അങ്ങനെ. ഭാര്യ അറിയണ്ട 🤭

സലിം :