Chapter Title : ഞാനും ഞാനുമെന്റാളും-പിന്നെയാ അതി സുന്ദരികളും

വെളിച്ചത്തിൽ ഞാനവളുടെ അർദ്ധനഗ്നമായ അംഗലാവണ്യം കൺകുളിർക്കെ കണ്ടു. വയലാറും ഒ എൻ വി യും ഒക്കെ ഇത്രയും കാലം സ്ത്രീ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചെഴുതിയ വരികളത്രയും ഇവളെ ഉദ്ദേശിച്ചാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി. അത്രയ്ക്കു സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ. മഴ നനഞ്ഞപ്പോൾ നെറ്റിയിലേക്കും മുഖത്തേക്കും കലങ്ങി ഒഴുകിയിറങ്ങിയ സിന്ദൂരക്കുറി, തക്കാളിപ്പഴം പോലത്തെ ചുണ്ടുകൾ, തുടുത്ത കവിളിണകൾ, നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ബ്ലൗസിൽ ഉടയാതെ ഉലയാതെ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന മുലകൾ, അവയ്ക്കിടയിലേക്ക് പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സ്വർണ്ണ താലിമാലയിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ ഉള്ളിലേക്ക് വീഴുന്നു. ആലിലയ്ക്കൊത്ത വയർ. പെരിയാറിൽ കാണുന്ന ചുഴി പോലെ ആഴത്തിലുള്ള പൊക്കിൾക്കുഴി. തംമ്പുരു പോലുള്ള നിതംബം. മൊത്തത്തിൽ ഒരു ലക്ഷ്മി ഗോപാലസ്വാമി ലുക്ക്. ഏതോ നമ്പൂതിരി ഇല്ലത്തെ കുട്ടി ആയിരുന്നിരിയ്ക്കണം. പ്രത്യേക ഒരൈശ്വര്യം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഇവളെന്തിനാ ആത്മഹത്യയ്ക്കു ശ്രമിച്ചതെന്നാർക്കറിയാം. അപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. എന്റെ കൈകൾ രണ്ടും അവളുടെ വയറിലും മുലകളിലുമായി അമർത്തി പിടിച്ചിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അവളുടെ തടിച്ചുരുണ്ട പിൻഭാഗമാകട്ടെ, മുണ്ടിന് മുകളിലൂടെ എന്റെ കുണ്ണയിൽ അമർന്നിരിയ്ക്കുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഷഹന എന്റെയുടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു "എന്താ നിയാസിക്കാ ഇത്... ഈ കുട്ടി എന്താ ഈ കാണിച്ചു കൂട്ടീത്?". "ആവോ... വാ നമുക്കിതിനെ കാറിലേക്ക് കിടത്താം...." ഞാനും ഷഹനയും കൂടി അവളെ അങ്ങനെ തന്നെ താങ്ങിയെടുത്ത് കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് കിടത്തി. അഴിഞ്ഞു കിടന്ന സാരി ഞാൻ അവളുടെ ദേഹത്തേയ്ക്കിട്ട് മാറുമറച്ചു കൊടുത്തു. "നിയാസിക്കാ ഈ ബാഗൊന്ന് തുറന്നു നോക്കിയേ. ചിലപ്പോ ഈ കുട്ടിയെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും വിവരം ഇതിൽ ഉണ്ടാവാതിരിക്കില്ല". നിലത്ത് വീണു കിടന്നിരുന്ന ലെതർ ബാഗ് എടുത്തുകൊണ്ട് ഷഹന പറഞ്ഞു. ഞാൻ അത് തുറന്നു നോക്കി. ബാഗിൽ നിന്നു കിട്ടിയ തിരിച്ചറിയൽ കാർഡിൽ പേര് വീണ എൻ നമ്പൂതിരിപ്പാട് എന്നെഴുതിയിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ തന്നെ ഇല്ലത്തെക്കുട്ടി തന്നെ. വയസ് ഇരുപത്തിയേഴേ ആയിട്ടുള്ളു. വിലാസവും ആ കാർഡിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പാലമിറങ്ങി ചെന്നെത്തുന്ന മൂത്തകുന്നം എന്ന സ്ഥലത്താണ് അവളുടെ വീട്. പക്ഷെ ഞാനും ഷഹനയും കുറേ തവണ മുഖത്തു വെള്ളം തളിച്ച് വിളിച്ചു നോക്കിയിട്ടും അവളുണർന്നില്ല. തണുത്ത് വിറച്ച് വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞു