Chapter Title : ഞാനും ഞാനുമെന്റാളും-പിന്നെയാ അതി സുന്ദരികളും

ഉണ്ണീ.... നീ നിന്ന് കഥ പറയാതെ അതിന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി പറ..." "ഇക്കാ... വഴി... നമ്മള് മൂത്തകുന്നത്തു നിന്നും മല്യങ്കരയ്ക്ക് പോണ റോഡില്ലേ.... അത് നേരെ ഒരു ഒന്നര കിലോമീറ്റർ ചെല്ലുമ്പോ റൈറ്റ് സൈഡിൽ തന്നെ... വലിയൊരു നമ്പൂതിരിയില്ലം കാണാം. അത് തന്നെ വീട്...." "ഓക്കേ ഡാ.... താങ്ക്സ്" "ഇക്കാ അതിനെ അതിന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ എത്തിയ്ക്കണോട്ടോ... വേറെയെങ്ങോട്ടും കൊണ്ട് പോവല്ലേ.... ഹ ഹ...." "അതെന്താടാ മൈരേ.... ഒരു മാതിരി അർത്ഥം വച്ച് സംസാരിക്കണേ...." "അല്ല.... ഇക്കാടെ സ്വഭാവം വച്ച് നോക്കുമ്പോ....." "ഒന്ന് വച്ചോണ്ട് പോയെടാ..... വൈഫ് അടുത്തിരിപ്പുണ്ട്.... അല്ലെങ്കി നീയെന്റെ വായീന്നു കേട്ടേനെ... ഹോ.... നിന്നെയൊക്കെ വിളിച്ച എന്നെ പറഞ്ഞാ മതീലോ....." "ഹ ഹ ഹ.... ഉവ്വുവ്വേ.....". അവൻ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. ഫോൺ പോക്കറ്റിൽ വച്ച് ഷഹനയെ നോക്കുമ്പോൾ, അവൾ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി വാ പൊത്തി ചിരിക്കുന്നു. "ഇക്കാടെ കൂട്ടുകാർക്കൊക്കെ ഇക്കാനെ വല്യ മതിപ്പാല്ലേ....?" "എന്ത്....?". കേട്ടത് മനസ്സിലാവാത്ത പോലെ ഞാൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. "ഉം.. കിടന്ന് ഉരുളുകൊന്നും വേണ്ട....... നിങ്ങള് സംസാരിച്ചതൊക്കെ ഞാൻ കേട്ടു.... അത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാ......" "ഹോ... എന്റെ പൊന്നു ഷഹനാ... എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് കേട്ടാ പിന്നെ അതിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങിക്കോണം....!" അതു കേട്ടവൾ വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ വീണ്ടും വണ്ടിയെടുത്തു. ഉണ്ണി പറഞ്ഞ റോഡിലൂടെ ചെന്ന് കൃത്യം ഒന്നര കിലോമീറ്റർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ കണ്ടു വീണയുടെ വീട്. മതിലിൽ വലുതായി ഇല്ലത്തിന്റെ പേരു കൊത്തിവച്ചിരുന്നു..... നരിയ്ക്കശ്ശേരിയില്ലം... സാമാന്യം വലിയ വീട് തന്നെ. ഗൃഹാതുരത്വം തുളുമ്പുന്ന പഴയൊരു