Chapter Title : ന്യൂഡിസ്റ്റ് അനിയത്തി [വാത്സ്യായനൻ]

ഇത്തിരി വേദനിച്ചാലും സാരമില്ല. വെച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കാൾ ഭേദമാണ്.

ചൊടികളിൽ ഒരു മന്ദസ്മിതത്തിൻ്റെ നിഴലാട്ടവുമായി ലിജി ഏതാനും നിമിഷം അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട് മൗനമായി ഇരുന്നു.

“ചേട്ടായിക്ക് എന്നെ കണ്ടിട്ട് കമ്പിയാകുന്നെന്നാണോ?” ഒടുവിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.

“ങും.” തെല്ല് അസ്വസ്ഥതയോടെ ആയിരുന്നു മനീഷിൻ്റെ മറുപടി.

ലിജി ചിരിച്ചു. “സാരമില്ലെന്നേ,” അവൾ പറഞ്ഞു, “ഇത്ര നിസ്സാര കാര്യത്തിനാണോ ചേട്ടായി ഇത്രേം ടെൻഷനാവുന്നെ? ആണുങ്ങളാകുമ്പം അങ്ങനൊക്കെ ഉണ്ടാവുന്നെയല്ലേ. ഞാനെന്തുവാ മണ്ടൂസാണോ?”

“എടീ അതല്ല … വേറെ ആരോടെങ്കിലുമാണേൽ പോട്ടേന്നു വെക്കാരുന്നു. ഇതിപ്പം നീ എൻ്റെ സ്വന്തം പെങ്ങളല്ലേ?”

ലിജി കുണുങ്ങിച്ചിരിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തിന് വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയാണെന്ന് മനീഷിനു തോന്നി. ഒരു മാലാഖക്കുഞ്ഞിൻ്റെ ചിരി പോലെ.

“സാരമില്ലെന്നേ. പോട്ടെന്നേ. ശീലായിക്കോളുമെന്നേ. ഇനി ആയില്ലേലും ഐ ഡോൺ’ട് മൈൻഡ്!” അതു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ കിടക്കയിൽ മനീഷിൻ്റെ അരികിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു. അവൻ്റെ കൈ തൻ്റെ മടിയിൽ എടുത്തു വെച്ച് അവൾ അരുമയോടെ തലോടി.

മനീഷിന് ലിജിയുടെ മുഖത്തു നോക്കാൻ ലജ്ജ തോന്നി. എന്നാൽ ഇടയ്ക്ക് നോട്ടം പാളുമ്പോഴൊക്കെ അത് പോകുന്നതാകട്ടെ അരുതാത്തയിടങ്ങളിലേക്കും. ശ്ശെ! എന്തൊരു ചീഞ്ഞ, നശിച്ച, ദുഷിച്ച, മനസ്സാണ് എൻ്റേത്! അവൻ സ്വയം ശപിച്ചു.

അവൻ്റെ ധർമസങ്കടം മനസ്സിലാക്കിയ ലിജി എണീറ്റ് മനീഷിൻ്റെ മടിയിൽ അവൻ്റെ തുടകൾക്ക് ഇരുവശത്തുമായി കാലുകളിട്ട് അവന് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു. മനീഷിൻ്റെ അമ്പരന്ന നോട്ടം കണ്ട് അവൾക്ക് ചിരി പൊട്ടി. ലിജി തെല്ലൊന്നു ഞെളിഞ്ഞ് അവൻ്റെ മുഖത്തിനു നേർക്ക് തൻ്റെ നിറകുടങ്ങൾ തള്ളിപ്പിടിച്ചു.

“ചേട്ടായി നോക്കിക്കോ. എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല.” അവളുടെ സ്വരത്തിൽ മാധുര്യമിയന്നു.

മനീഷ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക്