Chapter Title : ഒളിച്ചുകളി [Achillies]

പണ്ട് ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കാൻ കൊതിച്ചവൾ ഇന്ന് വീട്ടിലിരിക്കാൻ കൊതിച്ചു തുടങ്ങി.

അഭിയെ കാണാൻ, അഭി അമ്മയെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നത് കാണാൻ, കാരണം മൃദുലയുടെ മുന്നിൽ അത്ര പരസ്യമായി അല്ലെങ്കിലും അവർ തമ്മിലുള്ള സംസാരം ഒഴുകി തുടങ്ങുന്നത് മൃദുല ശ്രെദ്ധിച്ചിരുന്നു, വൈകിട്ട് താൻ പണ്ട് കാത്തിരിക്കും പോലെ തന്റെ അമ്മ ഇന്ന് വഴിക്കണ്ണുമായി ഏട്ടനെ നോക്കിയിരിക്കുന്നതും, തന്റെ തലവെട്ടം മാറിയാൽ കുറുമ്പ് ചിരിയുമായി രണ്ടു പേരും കണ്ണുകൊണ്ട് മിണ്ടുന്നതും, രാത്രി തന്റെ കണ്ണടയാൻ കാത്തു നിന്ന് അവസാനം, പ്രേമിച്ചും കാമിച്ചും ഒരു പായയിൽ വിയർത്തു പുളയുന്നതും കണ്ട് കണ്ട് മൃദുല അവർക്ക് സമാന്തരമായ മറ്റൊരു ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു അതിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ആ ലോകത്തിൽ നിന്നൊരു രക്ഷ അവളുടെ വിദൂര ചിന്തയിൽ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ അതിന്റെ പരിണിത ഫലം ഉണ്ടായത് വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു.

“നിനക്കിവിടെ എന്ത് കുറവാ അവൻ വരുത്തിയിട്ടുള്ളെ, ഉടുക്കാനും തിന്നാനും പോരാഞ്ഞു ഇഷ്ടമുള്ളതൊക്കെയും അവൻ കൊണ്ട് തന്നിട്ടില്ലേ, ആകെ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത് നല്ലോണം പഠിക്കണം, ഇപ്പൊ ദേ അതും പോയി,

നീ എങ്കിലും പഠിച്ചു രക്ഷപെട്ടോട്ടെ എന്നു കരുതിയാ ആ പാവം രാവും പകലും കിടന്നു ചത്തു പണിയെടുത്തു കൊണ്ടു വരുന്നത്…എന്നിട്ടിപ്പൊ പരീക്ഷയും തോറ്റു വന്നിരിക്കുന്നു, നിനക്ക് ഈ കുടുംബത്തിലേക്ക് എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്യാൻ ഒക്കുമോ….നിനക്ക് നല്ല എവിടേലും ജോലി കിട്ടുമോ…”

അമ്മയുടെയും ഏട്ടന്റെയും കളി കണ്ടു നടന്നു അത് തലയിലിട്ടാലോജിച്ചു പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ മൃദുല പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ചെറുതായി ഒന്നു തോറ്റു പോയി, അതിന്റെ പ്രതിചലനമാണ് ഇപ്പൊൾ വീട്ടിൽ അരങ്ങേറുന്നത്.

തോറ്റതിൽ മൃദുലയ്ക്ക് വിഷമം ഉണ്ടെങ്കിലും, ജയിച്ചു കോളേജിൽ പോയാൽ നാട്ടിൽ നിന്ന് ദൂരെ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ടി വരും, അതോടെ ഏട്ടനെയും അമ്മയെയും വിട്ടു പോണം, അതാലോചിച്ചപ്പോൾ എന്തായാലും തോറ്റത് ഒരു കണക്കിന് നന്നായി എന്നവൾക്ക് തോന്നി.

ഒത്തിരി കാലം കൂടി ഇന്ന് അമ്മ തല്ലിയപ്പോൾ വേദന തോന്നിയെങ്കിലും,

ഇനിയും വീട്ടിൽ തന്നെ നിക്കാലോ എന്നോർത്തു സന്തോഷിച്ചു,

പക്ഷെ സന്തോഷം അന്ന് രാത്രി വരെയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…

“മൃദൂനെ തല്ലേണ്ടിയിരുന്നില്ല പെണ്ണേ നീ…”

രാത്രി തന്റെ മനസിന്റെ