Chapter Title : ഒളിച്ചുകളി [Achillies]

അര വെട്ടിയുലയുന്നതും, പ്രേമത്തോടെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ സാവിത്രി ഏട്ടനെ നോക്കുന്നതും അസൂയയോടെ മൃദുല കണ്ടു നിന്നു.

“ആഹ്ഹ്ഹ്ഹ…..ഡാ….എനിക്ക് വരാറായി….അടിക്ക്….അടിച്ചൊഴിക്ക്….”

കണ്ണു ചുളുക്കി സാവിത്രി പറഞ്ഞതു കേട്ടതും അഭിയുടെ അര ആഞ്ഞൂരി കുത്താൻ തുടങ്ങി.

പ്ലക്ക് പ്ലക്ക് പ്ലക്ക്……

“ആഹ്ഹ്ഹ്ഹ….ഡാ….യ്യോ….ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ”

സാവിത്രിയുടെ കരച്ചിൽ ഉച്ചത്തിലായതും അഭി അവളുടെ കൈ പൊക്കി കുറ്റിരോമം നിറഞ്ഞ കക്ഷം വലിച്ചു നക്കി,

സാവിത്രിയുടെ കാലുകൾ കട്ടിലിൽ നിന്നു പൊങ്ങി വായുവിൽ നിന്ന് വിറച്ചു,

ശരീരം ആകെ കുലുങ്ങി, അതിന് കാത്തിരുന്ന പോലെ അഭി അമറിക്കൊണ്ടു ഊരിയടിച്ചു അവസാനം സാവിത്രിയുടെ കവക്കൂട്ടിലേക്ക് അര തള്ളിപ്പിടിച്ചു ഞെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു, അവനെ വിയർത്ത ദേഹത്തേക്ക് പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു സവിത്രിയും പുളഞ്ഞു.

അന്തരീക്ഷണത്തിലാകെ വിയർപ്പും മദജലവും, ബീജവും കലർന്ന ഗന്ധവും, രതിസുഖം അറിഞ്ഞ ആണിന്റെയും പെണ്ണിന്റെയും കിതപ്പുകളും നിറഞ്ഞു നിന്നു.

രതിമൂർച്ചയാൽ തളർന്നു കിടന്നുപോയ

അവരോടൊപ്പം, പാവാട നനച്ചൊഴുകിയ പൂർവെള്ളം കൈകൊണ്ടു തുടച്ചു തളർന്നു കിടന്ന മൃദുല കലങ്ങിയ കണ്ണോടെ അവരെ നോക്കി.

സാവിത്രിയമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഉമ്മ കൊടുത്തു, തഴുകുന്ന ഏട്ടനെ അവൾ നോക്കികിടന്നു.

“പോകണ്ടെടി പെണ്ണേ…”

ചരിഞ്ഞു കിടന്ന സാവിത്രിയുടെ പിൻ ചെവിയിൽ മുത്തി അഭി ചോദിച്ചു.

“ഉം….ഇരുട്ടാറായി…പക്ഷെ ഈ ചൂട് വിട്ടു പോകാൻ തോന്നണില്ല..”

വയറിന് ചുറ്റിയിരുന്ന അഭിയുടെ കൈ വലിച്ചു മുലയിലേക്ക് വെപ്പിച്ചു ചന്തി അവന്റെ അരയിലേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ട് സാവിത്രി കുറുകി.

“വേറാരേം നോക്കാനില്ലായിരുന്നേൽ നിന്നെ ഞാൻ അങ്ങു കെട്ടിയേനെ…ഇതിപ്പോൾ വീട്ടിൽ അമ്മേം മൃദൂം ഒക്കെ ഉണ്ടായിപ്പോയി…”

കറുത്ത ഞെട്ടിനെ ഞരടിക്കൊണ്ടു അഭി പറയുന്നത് കേട്ട സാവിത്രി തിരിഞ്ഞവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കിടന്നു, അവന്റെ മൂക്കിൽ പിച്ചി ചിരിച്ചു.

“അയ്യട ചെക്കന്റെ ഓരോ വട്ട്…നാട്ടാർക്ക് പിന്നെ വേറൊന്നും വേണ്ട…”

“പിന്നെ നാട്ടാരു മൈരന്മാരോട് പോവാൻ പറ…”

“ഡാ…വേണേൽ നിനക്ക് എന്റെ മോളെ കെട്ടിച്ചരാം, അതാവുമ്പോൾ പ്രശ്‌നമില്ല…”

“ഉവ്വാ, അവസാനം കെട്ടിയോൻ അമ്മയെ ഊക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടവൾ തലയിൽ അമ്മിക്കല്ലു കൊണ്ടു തേമ്പാൻ…”

“ഹ ഹ ഹ….ശെരിയ വെറുതെ എന്തിനാ എന്റെ കഞ്ഞിയിൽ പാറ്റ ഇടുന്നെയല്ലേ…”

അഭിയെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു കവിളിൽ മുത്തിക്കൊണ്ടു സാവിത്രി കൊഞ്ചി.

“ഹോ, നീ ഇല്ലാതിരുന്നേൽ എന്റെ അവസ്ഥ…”

അവന്റെ മേലേക്ക് കേറിക്കിടന്നു നെഞ്ചിൽ നഖം കൊണ്ടു വരഞ്ഞു സാവിത്രി പറഞ്ഞു.

“എന്താവസ്ഥ…”

“എടാ, നിനക്കൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ പറ്റത്തില്ല, കൊച്ചിന്റെ അച്ഛൻ പോയി രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും സങ്കടോം മരവിപ്പും ഒക്കെ കുറഞ്ഞു ജീവിതം നോക്കാൻ തുടങ്ങി, ഒരു താങ് കൊതിച്ചെങ്കിലും