Chapter Title : ഓണപ്പുടവ [Extended Version] [പഴഞ്ചൻ] [M.D.V]

പോരെടാ നിനക്ക്…”

“ഇല്ലച്ഛാ….” അതുകേൾക്കുമ്പൊ ശ്രീദേവിയുടെ മനസിടറി. അവളോടവൻ സത്യം ചെയ്തിരുന്നതാണ്. ഇന്നിപ്പോ…
അവന്റെ മനസ് നൊന്താണവൻ പോകുന്നത്. അതും താൻ കാരണം. തന്റെ പിടിവാശി കാരണം.. സ്വയം പ്രാകിക്കൊണ്ടവൾ മനുവിനെ നോക്കുമ്പോ. മനു ഉറച്ച തീരുമാനം പോലെ അച്ഛനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു സമ്മതിപ്പിച്ചു….

“ആഹ് നീയിപ്പോ എന്റെ തോളിന്റെയൊപ്പം വലുതായില്ലേ .. നിന്റെയിഷ്ടം പോലെ…”

മനു തന്റെ മുഖത്തുപോലും നോക്കാതെയാണ് അത്താഴം കഴിച്ചത്. അവൻ തിരികെ പോകുന്ന വിഷമത്തിൽ ആണ് തന്റെ മുഖം വാടിയതെന്നു രഘു ചോദിച്ചപ്പോൾ ശ്രീദേവി പറയുകയും ചെയ്തു.

പക്ഷെ അവളുടെ മനസ്സിൽ തീവ്രമായ ആശയകുഴപ്പം അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…..

“....തനിക്കവൻ അമ്മയുടെ സ്‌ഥാനം തരാതെ ഈ വീട് വിട്ടു അകന്നു നിന്നത് പൂർണ്ണമായും താൻ കാരണമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും രഘുവേട്ടൻ ഒരിക്കൽ പോലുമതിൽ നീരസമെന്നോട് പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ആ മൂന്നു വർഷങ്ങൾ രഘുവേട്ടൻ എത്ര വിഷമിച്ചു കാണും. അവനെ ഇവിടെ നിർത്താൻ രഘുവേട്ടന്‌ അവകാശപ്പെട്ട എന്റെ ശരീരം ഞാൻ മനുവിന് കൊടുക്കുന്നതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ലെന്നു മനസ്സിൽ വിശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കണ്ണിലെ കണ്ണീരു തുടച്ചു. സദാചാരത്തിന് തെറ്റായിരിക്കാം. പക്ഷെ അവനെ കൊതി തീരെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ട് അവനു വേണ്ടതൊക്കെ ഒരമ്മയായും കാമുകിയായും ഭാര്യയായും കൊടുക്കണമെന്ന് മനസ്സിൽ ഓർക്കുമ്പോ അവൻ നാളെ പോകാതെയിരിക്കുമെങ്കിൽ അതല്ലേ വലുത്…!!!!,...”

രാത്രി ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം ശ്രീദേവി രഘുവിനോട് പറഞ്ഞു.

“ ഏട്ടാ… അവനിന്നു എന്റെയൊപ്പം കിടന്നോട്ടെ...: ഇന്നൂടയല്ലേ നമ്മുടെ കൂടെയവനുള്ളൂ…” ശ്രീദേവിയത് വിങ്ങുന്ന സ്വരത്തിൽ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ രഘുവിന് മറുത്തൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ​കഴിഞ്ഞില്ല…

അവൾക്കും പ്രസവിച്ചിലെങ്കിലും അവളുടെ ആദ്യത്തെ മകനായ
മനുവിനെ സ്നേഹിക്കാൻ കൊതി കാണില്ലേ…

രഘു അത് ശ്രീദേവിയോട്