Chapter Title : ഓഫീസില്‍ [Master]

ഇരുന്നു. “സിവി..” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. അവള്‍ തിടുക്കത്തോടെ ഫയല്‍ തുറന്ന് സിവി എന്റെ നേരെ നീട്ടി. ആ തുടുത്ത വിരലുകള്‍ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സ്; ഞാന്‍ അവളുടെ ജനനദിവസം നോക്കി മനസ്സില്‍ കണക്കുകൂട്ടി. നാട്ടിലെ സ്ഥലവും ഭര്‍ത്താവിന്റെ പേരും എല്ലാം ഞാനറിഞ്ഞു. മറ്റൊന്നും, അവളുടെ വ്യക്തിപരമായ വിവരങ്ങള്‍ ഒഴികെ മറ്റൊന്നും ഞാന്‍ നോക്കിയില്ല. അതൊക്കെ ഓണ്‍ലൈനില്‍ ലഭിച്ച സമയത്ത് ഓടിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. “ഭര്‍ത്താവ് എന്ത് ചെയ്യുന്നു?” അതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ ചോദ്യം. “ഒരു കമ്പനീല്‍ ടെക്നീഷ്യന്‍ ആണ് സര്‍” “ഗുഡ്, സവിതയ്ക്ക് പ്രീവിയസ് എക്സ്പീരിയന്‍സ് ഇല്ല. അതൊരു പ്രശ്നമാണ്” പെട്ടെന്നവളുടെ മുഖം വാടി. പ്രതീക്ഷ നശിച്ചതുപോലെ അവള്‍ മുഖം കുനിച്ചു. “എത്ര നാളായി ഇവിടെ” അവളുടെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന സൌന്ദര്യം കോരിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“ആറുമാസം” “വേറെ ജോലിക്ക് ട്രൈ ചെയ്തിരുന്നോ” “ഉം” കുറെ ഇന്റര്‍വ്യൂ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകും; ഞാനോര്‍ത്തു. സൌന്ദര്യം ഉണ്ടെന്നല്ലാതെ ഒരു ചുക്കും ചുണ്ണാമ്പും ഇവള്‍ക്കറിയില്ല. എന്നെപ്പോലെ ഏതെങ്കിലും ദുരാഗ്രഹി മാത്രമേ ഇവള്‍ക്ക് ജോലി നല്‍കൂ എന്നെനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ജോലി കിട്ടാനുള്ള സാധ്യത ഇനിയില്ല എന്നൊരു ചിന്തയില്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകണം ഇവള്‍. അതാണീ നിരാശ. “എന്തായാലും ഞാന്‍ വിളിക്കാം.” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. “വിളിക്കുമോ സര്‍? ചേട്ടന്റെ മാത്രം സാലറി കൊണ്ട് പറ്റുന്നില്ല” മടിച്ചുമടിച്ച് അവള്‍ പറഞ്ഞു. എന്റെ മുഖത്തെ സൌഹൃദഭാവം ആയിരിക്കണം ആ തുറന്ന് പറച്ചിലിന്റെ പിന്നില്‍. “ഷുവര്‍” ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവള്‍ മുഖമുയര്‍ത്തി എന്നെ നോക്കി ദുഖത്തോടെ തലയാട്ടി. പിന്നെ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. “ബൈ സര്‍” “ബൈ” അവള്‍ വാതില്‍ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി ഭര്‍ത്താവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. വര്‍ണ്ണനകള്‍ക്കും അതീതമായ ആ പിന്നഴകും, നടക്കുമ്പോള്‍ തെന്നിത്തെറിച്ച് തുളുമ്പുന്ന ചന്തികളും എന്റെ നിയന്ത്രണം തെറ്റിച്ചു. ബോസ് സ്ഥലത്തുള്ള സമയത്ത് ഞാന്‍ സവിതയെ സെലക്റ്റ് ചെയ്ത കാര്യം അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചു. പുള്ളി ആളെ കാണാതെ തന്നെ അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ലെറ്റര്‍ ഒപ്പിടാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാന്‍ അദ്ദേഹം കൂടി ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്തിട്ട് മതി എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ പേരില്‍ അവളെ വീണ്ടുമൊരു ഇന്റര്‍വ്യൂവിനു വിളിച്ചു. ഇത്തവണ അകമ്പടിക്കാരന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; സവിത ഒറ്റയ്ക്കാണ് വന്നത്.