Chapter Title : ഒരിക്കൽക്കൂടി...1 [ഋഷി]

ഞാൻ പോയി ജോച്ചായനോടു പറഞ്ഞു... നല്ലൊരുഗ്രൻ കളി കിട്ടി..

ഛേ.. നീയത്.. ത്രേസ്യാമ്മ പിന്നെയും നാണിച്ചു. അവൻ പൊറകീക്കൂടാണോടീ...

മത്തൻ കുത്തിയാൽ കുമ്പളം മുളയ്ക്കുമോ? തലേന്ന് കഴിച്ച പോർക്കെല്ലാം കുണ്ടീന്നും തിരികെ കൊടലിലോട്ടങ്ങടിച്ചു കേറ്റീല്ല്യോ ഈയമ്മച്ചീടെ പുന്നാര ജോണിമോൻ! ഗ്രേസി കുണ്ടിപൊക്കി അമ്മായിയമ്മയുടെ കവിളിൽ കളിമട്ടിലൊന്നു ഞൊട്ടി.

ചുമ്മാതല്ല...വന്നു രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പം ഇച്ചായൻ പറേകാ.. നോക്കടി. ത്രേസ്യക്കുട്ടീ...ആ ഗ്രേസിപ്പെണ്ണൊരു താറാവിനെപ്പോലല്ല്യോടീ ഇപ്പം നടക്കണത്? ത്രേസ്യ ചിരിച്ചു.

ഓഹ്! ഈ അപ്പച്ചനുമമ്മച്ചീം... ചുവന്ന മുഖവുമായി ഗ്രേസിയെണീറ്റു.

ഹ! അതല്ലെടി മോളേ.. എബീടെ കാര്യമല്ല്യോ പറഞ്ഞോണ്ടു വന്നേ. അവനവന്റെ അപ്പന്റെ പോട്ടെ.. എന്റെ സ്വഭാവം പോലുമല്ലെടീ... വേറെയെന്നാണ്ട് പ്രകൃതമാ അവന്റേത്. അതാ അവനെപ്പറ്റിയോർക്കുമ്പം എനിക്കൊരു വേവലാതി. ഇന്നു കാലത്ത് ഞാനൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു. വല്ല്യ ഓർമ്മയില്ലെങ്കിലും അവനെന്നാണ്ടു പറ്റാൻ പോണെന്നൊരു പേടി.

എന്റെയമ്മച്ചീ! ഗ്രേസിയ്ക്ക് ഒരമ്മയുടെ മനസ്സറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. അവനൊന്നും പറ്റുകേലന്നേ. പള്ളീപ്പോയി ഒന്നു മുട്ടിപ്പായി പ്രാർത്ഥിക്കാം നമക്ക്.

അതു പോരെടീ. നമുക്കാ ഗോവിന്ദൻ ഗണകനെ വരുത്തണം. എനിക്കെന്തോ അങ്ങേരൊന്ന് നോക്കിപ്പറഞ്ഞാലേ മനസ്സമാധാനം കിട്ടത്തൊള്ളൂ.

നാടിന്റെ പഴയ ആചാരങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു തലമുറയിൽപ്പെട്ട ത്രേസ്യാമ്മ പറഞ്ഞത് ഗ്രേസിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ അപ്പനുമമ്മയും ഇതേപോലെ തന്നെ!

ഗോവിന്ദഗണകൻ എബിയുടെ ജനനസമയം കുറിച്ച കുറിപ്പു നോക്കി. കളം വരച്ചു കവിടി നിരത്തി.... ഏറെ നേരം ആലോചനയിലാണ്ടു. പിന്നെ മുഖമുയർത്തി.

അപ്പോ ത്രേസ്യാമ്മേ, എന്താണ് എന്നെ അത്യാവശ്യം വരാൻ പറഞ്ഞത്? എന്തായാലും മടിക്കാതെ പറഞ്ഞോളൂ.

അത്... ഗണകൻ സാറേ (ഗോവിന്ദൻ റിട്ടയേർഡ് ഹൈസ്കൂൾ മാഷുമായിരുന്നു).... ഞാനൊരു ദുസ്വപ്നം കണ്ടു. എബിയങ്ങ് ഗോവേലാ ഇപ്പോ. അവനെന്തേലും