Chapter Title : ഒറ്റപ്പെട്ടവളെ സ്നേഹിച്ച ചതിയൻ [വാത്സ്യായനൻ]

ആം സോറി.”

“എനിക്ക് തോന്നിയാരുന്നു.” നൊമ്പരത്തിൽ കുതിർന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ലിൻഡ പറഞ്ഞു.

എനിക്ക് ഒരവസരം കൂടി തരൂ എന്ന് നിഖിലിന് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ഞാൻ നിന്നെ നോവിക്കില്ല എന്നും. പക്ഷേ പശ്ചാത്താപം അവനെ അതിന് അനുവദിച്ചില്ല. ലിൻഡ നടന്നകലുന്നത് വേദനയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ നിശ്ചലനായി നിന്നു.

ആ ഒരാഴ്ച പിന്നെ അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചില്ല. അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച ഒരു അദ്ഭുതം സംഭവിച്ചു. ലിൻഡ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതു പോലെ നിഖിലിനോട് ആ സംഭവത്തിനു മുൻപ് എങ്ങനെയായിരുന്നോ അങ്ങനെ ഇടപഴകാൻ തുടങ്ങി. അത് നിഖിലിന് ഒരേ സമയം സന്തോഷവും അദ്ഭുതവും സമ്മാനിച്ചു. അല്ലെങ്കിലും ഈ പെണ്ണുങ്ങളുടെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ വലിയ പ്രയാസം തന്നെ — അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.

വാസ്തവത്തിൽ ആ ഒരാഴ്ചക്കാലം മുഴുവൻ ലിൻഡയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വടംവലി നടക്കുകയായിരുന്നു. നിഖിൽ ദുരുദ്ദേശ്യം മനസ്സിൽ വെച്ച് തന്നോട് അടുപ്പം സ്ഥാപിച്ചതും മോശമായി പെരുമാറിയതും ഒരു വശത്ത്. അവൻ്റെ സൗഹൃദവും പശ്ചാത്താപവും മറുവശത്ത്. ഒടുവിൽ തനിക്ക് അവനില്ലാതെ പറ്റില്ല എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരായിരം ചിന്തകളുടെ കൊടുങ്കാറ്റു വീശി. ഒരു പക്ഷേ എല്ലാ ആണുങ്ങളും ഇങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കും. അവനു വേണ്ടത് സെക്സ് ആണെങ്കിൽ തനിക്ക് അത് കൊടുത്തു കൂടേ? മണ്ണിൽ വെച്ചാൽ പുഴുവരിച്ച് പോകുന്ന ശരീരമല്ലേ? ഛെ! ഭ്രാന്ത്! ഒരിക്കലുമില്ല. കണ്ണിൽ കണ്ടവന്മാരുടെ ഒക്കെ കൂടെ ശരീരം പങ്കിടുന്ന പിഴച്ചവളല്ല താൻ. ഒരിക്കലും ആകുകയുമില്ല. മേലിൽ അവൻ അതിരു കടക്കുകയില്ലായിരിക്കും എന്ന് അവൾ സ്വയം സമാധാനിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് തത്കാലത്തേക്ക് എങ്കിലും അവർക്കിടയിൽ കാര്യങ്ങൾ പഴയപടി ആയിത്തീർന്നത്.