Chapter Title : ഒറ്റപ്പെട്ടവളെ സ്നേഹിച്ച ചതിയൻ [വാത്സ്യായനൻ]

നിഖിലിൻ്റെ കടകോൽ മുഴുനീളം വായിലും തൊണ്ടയിലുമായി ഉൾക്കൊണ്ട് അവൻ വർഷിച്ച പാൽമഴ ഒരു തുള്ളി പോലും കളയാതെ കുടിച്ചിറക്കി.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അവൾ നിഖിലിൻ്റെ തളർന്നു തുടങ്ങിയ ലിംഗത്തിൻ്റെ മകുടത്തിന്മേൽ ഒരു സ്നേഹചുംബനം നൽകി അതിനെ തിരികെ ബ്രീഫ്സിനുള്ളിൽ വെച്ച് അവൻ്റെ ട്രൗസേഴ്സിൻ്റെ സിപ്പർ അടച്ചു. എണീറ്റിരുന്ന് അവനെ നോക്കി ലിൻഡ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“എടാ … .” നിഖിലിന് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.

“ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?” ലിൻഡ.

“സൂപ്പർബ്!” അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം ഉതിർത്തു.

ലിൻഡ കൺകോണിലൂറിയ നനവ് ഒരു കൈ കൊണ്ട് തുടച്ചു.

“എന്താടാ?” നിഖിലിൻ്റെ സ്വരം ആർദ്രമായിരുന്നു.

“മ്ച്ചും.”

“പിന്നെന്താ കണ്ണു നിറഞ്ഞെ?”

“പണ്ട് —” ലിൻഡ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഉടൻ നിർത്തി. അവൻ്റെ കണ്ണുകളെ നേരിടാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ തോർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

“പറയെടാ.” അവൻ നിർബന്ധിച്ചു.

“പണ്ട് എൻ്റെ കസിൻ ചേട്ടൻ എന്നെക്കൊണ്ട് ഇതു ചെയ്യിക്കുമായിരുന്നു.”

“പണ്ടെന്നു വെച്ചാൽ?”

“ഞാൻ പത്തിൽ പഠിക്കുമ്പം.”

“ഇതു മാത്രമേ ചെയ്തിട്ടുള്ളോ?”

“അല്ല.”

“പിന്നെ?”

“എല്ലാം.” ലിൻഡയുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു. “പപ്പ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടക്കുന്ന സമയത്ത് ഒരു ദിവസം വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്തപ്പോ എന്നെ കേറി പിടിച്ചു. ഞാൻ ഒത്തിരി അവനോട് കെഞ്ചിപ്പറഞ്ഞു നോക്കി വേണ്ടെന്ന്. കേട്ടില്ല.”

“നാറി!” നിഖിലിൻ്റെ മനസ്സിൽ അമർഷം തിളച്ചു.

ലിൻഡ മുഖം പൊത്തി കരയുകയാണ്. അവൻ അവളെ ഒരു ആലിംഗനത്തിൽ അമർത്തി. നിഖിലിൻ്റെ മാറിലേക്ക് അവൾ മുഖം പൂഴ്ത്തി. ഏങ്ങലടികളാൽ അവളുടെ ഉടൽ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“സാരമില്ലെടാ. പോട്ടെ. ഞാനില്ലേ.” അവൻ ലിൻഡയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

മഴ തോർന്നപ്പോൾ ലിൻഡയുടെ മിഴികളും തോർന്നിരുന്നു.