Chapter Title : ഒരു അവിഹിത പ്രണയ കഥ 4 [സ്മിത]

പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാനുള്ള ത്വര അവളുടെ വാക്കുകള്‍ എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു...

അതവള്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കി! അവള്‍ തന്നെയാണ് രേണുകയെ രേഷ്മയെ പരിചയപ്പെടുത്തിയത്! തന്‍റെ ഭാഗ്യത്തെ തച്ചുടച്ചത് മറ്റാരുമല്ല! അരുന്ധതി തന്നെ! അയാളുടെ രക്തം തിളച്ചു. ജ്വലിക്കുന്ന കോപത്തോടെ അയാള്‍ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. വലിയ ഷെല്‍ഫിലെ ഒരു ബ്യൂറോ തുറന്ന്‍ അയാള്‍ തന്‍റെ തോക്കെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു.

“എടീ!”

കോറിഡോറില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അരുന്ധതിയെ നോക്കി അയാള്‍ അലറി. ചങ്ങല പൊട്ടിച്ച് മുമ്പോട്ട്‌ കുതിക്കുന്ന മദം പൊട്ടിയ ആനയെപ്പോലെ കയ്യില്‍ തോക്കുമായി തന്‍റെ നേരെ അലറിയടുക്കുന്ന മേനോനെ കണ്ട് അവള്‍ അസ്തപ്രജ്ഞയായി.

“നീ മോളെ ആര്‍ക്കാടി പൊലയാടി മോളെ കൂട്ടിക്കൊടുത്തത്?”

അടുത്തെത്തി അയാള്‍ അവളുടെ നെറ്റിയില്‍ ബാരല്‍ മുട്ടിച്ചു.

“ചേട്ടാ! എന്താ? എന്തായീ പറയുന്നേ?”

“എടീ ചളിക്കുണ്ടില്‍ കിടക്കുന്ന തീട്ടപ്പന്നീടെ കുണ്ണകേറ്റാന്‍ പോലും കവ പൊളിച്ചു കൊടുക്കുന്ന കാട്ടു വേശ്യെ! നീയാര്‍ക്കാടി എന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ കൂട്ടിക്കൊടുത്തെ?”

“ചേട്ട! തോക്ക് മാറ്റ്! എന്ത് ഭ്രാന്താ ഈ പറയുന്നേ? ഞാന്‍ എന്‍റെ കുഞ്ഞിനെയോ?”

“ഫ!” അയാള്‍ അലറി ആട്ടി.

“തോക്ക് മാറ്റാനോ? എന്നാടി, കുണ്ണ കൊണ്ട് പൂറ്റിലേക്കൊള്ള വെടി മാത്രമേ നെനക്ക് പിടിക്കുവൊള്ളോ? വേറേം ചെല വെടി ഉണ്ടെടീ. അത് ഞാന്‍ നെനക്ക് ഇന്ന് കാണിച്ച് തരാം!”

ഭയവിഹ്വലയായി അരുന്ധതി അയാളെ നോക്കി. അയാള്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്താണ് എന്ന് അവള്‍ക്ക് മനസ്സിലായില്ല. താന്‍ മോളെ എവിടെയോ കൊണ്ടുപോയി എന്നാണ് അയാള്‍ അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. എന്താണ് അതിന് കാരണം?

“നീ എന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ കണ്ട കാട്ടുപൂറികള്‍ക്ക് കൊണ്ടുപോയി കൊടുത്തില്ലേ? നിന്നെ ഞാന്‍ വെച്ചേക്കില്ലെടീ! നിന്നെ ഞാന്‍..”

പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുമ്പ് വെടി പൊട്ടി. ആ സമയം അപ്രതീക്ഷിതമായി കുതറിയത് കൊണ്ട് വെടിയുണ്ട കയറിയത് കഴുത്തിലാണ്. വെടിയേറ്റ് അരുന്ധതി നിലത്തേക്ക് വീണു.

“എന്‍റെ മോള്‍ ..എന്‍റെ മോള്‍ ...”

ഉച്ചരിക്കനാവാതെ അരുന്ധതി അയാളെ നോക്കി. പ്രാണന്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും നിഷ്ക്രമിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അരുന്ധതിയുടെ കണ്ണുകള്‍ വെളിയിലെ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു. തുറന്നു കിടന്ന ജനാലയ്ക്ക് വെളിയിലേക്ക് അവള്‍ കൈ വിരല്‍ ചൂണ്ടാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

“അവിടെ ...അവിടെ...”

അവള്‍ അവ്യക്തമായി പറയുന്നത് മേനോന്‍ കേട്ടു. പന്തികേട്